တရားကို အမြဲတမ်း
အားထုတ်နေတဲ့သူဟာ
လောဘ၊ ဒေါသ တဖြည်းဖြည်း နည်းလာတယ်။
ပိုပြီးတော့ စိတ်က သိမ်မွေ့နူးညံ့လာတယ်၊ အေးချမ်းလာတယ်။
အဲဒီလို နူးညံ့အေးချမ်းတဲ့စိတ်
ဖြစ်တဲ့အခါမှာ လူတစ်ယောက်ကို
မြင်လိုက်ရင် အလိုလိုနေရင်း မေတ္တာစိတ်က ရှိလာတယ်။
အလိုလိုနေရင်းနဲ့ ချစ်ခင်တဲ့စိတ်၊
လေးစားတဲ့စိတ်၊ ဒုက္ခ နဲစေချင်တဲ့စိတ်၊
စိတ်ချမ်းသာ ကိုယ်ချမ်းသာ
ဖြစ်စေချင်တဲ့စိတ် ဖြစ်လာတယ်။
အဲဒါလေးကို ကိုယ်တိုင်
ကြုံဖူးတဲ့သူဆိုရင် ပိုသိမယ်။
ပြောတဲ့ ဆိုတဲ့ အခါမှာလည်း
တစ်ဖက်သားကို စိတ်ဆင်းရဲ
သွားစေမယ့် စကားမျိုးကို မပြောဖြစ်ဘူး။
သတိမရှိတဲ့သူဟာ အမှတ်တမဲ့
သူများ စိတ်ဆင်းရဲမယ့်
စကားမျိုးကို ပြောတတ်တယ်။
သတိရှိလာတဲ့သူကျတော့ တစ်ခုခုကို
ပြောတော့မယ်ဆိုရင်
စိတ်ဆင်းရဲမယ့်စကား မပြောဖြစ်ဘူး။
စိတ်ချမ်းသာမယ့်စကားကို ပြောတယ်။
အကျိုးရှိမယ့် စကားကိုပဲ ပြောတယ်။
တရားအားထုတ်လို့ စိတ်ဓာတ်ရင့်ကျက်
သိမ်မွေ့မြင့်မြတ်လာတဲ့
သူဟာ သူတစ်ပါးရဲ့ အခက်အခဲကို
လိုလိုချင်ချင်ပဲ အကူအညီ ပေးချင်တယ်။
ဒါတွေဟာ အလိုလိုဖြစ်လာတဲ့ စိတ်ထား
ပြောင်းလဲမှုတွေပဲ နော်။
တရားအားမထုတ်တဲ့သူ၊
သတိနဲ့မနေတဲ့သူဟာ တစ်ယောက်
ယောက်က တစ်ခုခု ပြောတာ ဆိုတာ
မသင့်တော်တာ မြင်ရ
ကြားရရင် ချက်ချင်း ဒေါသဖြစ်တယ်။
သတိနဲ့နေတဲ့သူကတော့ ချက်ချင်း စိတ်မဆိုးဘူး။
ပြောသင့်တာကို အေးအေးဆေးဆေး ပြောမယ်။ ဒေါသနဲ့ မပြောဘူး။ ဒေါသဆိုတာ
မေတ္တာနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပါ။
သတိနဲ့နေတဲ့သူက ဒေါသ အဖြစ်နဲတယ်။
မေတ္တာက အလိုလို စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတယ်။ သူတစ်ပါးကို အထင်သေး အမြင်သေး မဖြစ်ဘူး။
သူတစ်ပါးရဲ့ အပြစ်ကို
အလိုလိုနေရင်း ခွင့်လွှတ်ပြီးသား ဖြစ်နေတယ်။
ဒကာကြီးတစ်ယောက်က ပြောတယ်
'' တပည့်တော် အခုတလော
စိတ်ဆိုးလို့မရဘူး။ စိတ်ဆိုးပြီးမှ
ပြန်ထိန်းတာ မဟုတ်ဘူး။
အရင်လိုကို စိတ်မတိုတာ '' တဲ့။
သတိက အမြဲတမ်းရှိနေတော့ တစ်ခုခု
အဆင်မပြေတာရှိရင်
အေးအေးဆေးဆေး ဖြေရှင်းလိုက်တာပဲ။
ဒီလိုလူရဲ့စိတ်က မြင့်မြတ်နေတယ်။
မေတ္တာစိတ်က မကြာခဏ
ဆိုသလို ပေါ်ပေါ်လာတယ်။
ဒုက္ခရောက်အောင်
ဘယ်လိုမှ မလုပ်ချင်ဘူး။
ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ
အမျိုးမျိုးရှိတဲ့အထဲက တကယ်
အကျိုး အများသုံး ၊ အင်အားအကြီးဆုံး
ကုသိုလ်ဟာ အပ္ပမာဒကုသိုလ်ပဲ။
သတိနဲ့နေတာ၊ မမေ့မလျော့နေတာ
(Mindfulness) ဟာ အင်အားအကြီးဆုံး
ကုသိုလ်ပဲ၊ အကောင်းဆုံးပဲ။
စိတ်ကိုသိနေတာဟာ
အရေးအကြီးဆုံး အလုပ်ဖြစ်တယ်။
အရာရာတိုင်းကို စိတ်က လွှမ်းမိုးတယ်။
ဒါ့ကြောင့် စိတ်ကိုသိနေဖို့ အရေးကြီးတယ်။
သူ့ကို မသိရင် ခက်မယ်။
ဆရာတော် ဦးဇောတိက(မဟာမြိုင်တောရ)
No comments:
Post a Comment