ထင်ရှားရာ အာရုံကိုသာ ရှုပါ

"ထင်ရှားရာ အာရုံကိုသာ ရှု

ပါ"

🍀🍀🌷🍀🍀🌷🍀🍀🌷

            

ဒီနေရာမှာ "သတိပဋ္ဌာန်"ဆိုတဲ့ 

စကားရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကို အကျဉ်းချုပ်မျှ 

သိထားရင် ကောင်းပါတယ်။

သတိပဋ္ဌာန် ဆိုတာ - 

" အာရုံ၌ သက်ဝင် ပျံ့နှံ့ ၍ ဖြစ်တတ်သော

  သတိ " လို့ လည်း ဆိုနိုင်ပါတယ်။

အာရုံက... 

"ရုပ်, ဝေဒနာ, စိတ်, သဘော" လို့

လေးမျိုး ကွဲပြားတော့ 

သတိပဋ္ဌာန် ကလည်း...

* ကာယာနုပဿနာ သတိပဋ္ဌာန်၊

* ဝေဒနာနုပဿနာ သတိပဋ္ဌာန်၊

* စိတ္တာ နုပဿနာ သတိပဋ္ဌာန်၊

* ဓမ္မာနုပဿနာ သတိပဋ္ဌာန်လို့

လေးမျိုး ကွဲပြား ပါတယ်။

နောက်တစ်နည်း ကတော့

သတိဖြင့် စွဲမြဲစွာ ရှုခြင်း စူးစိုက်ခြင်းလို့ ဆိုရင်

ပိုရှင်းပါတယ်။

ရုပ်ကို စူးစိုက်ရှုတော့... 

ကာယာနုပဿနာ သတိပဋ္ဌာန်၊

ခံစားမှုကို စူးစိုက်ရှုတော့... 

ဝေဒနာနုပဿနာ သတိပဋ္ဌာန်၊

စိတ်ကို စူးစိုက်ရှုတော့... 

စိတ္တာနုပဿနာ သတိပဋ္ဌာန်၊

သဘောကို စူးစိုက်ရှုတော့... 

ဓမ္မာနုပဿနာ သတိပဋ္ဌာန်လို့ ခေါ်ပါတယ်။

အရှုခံ အာရုံက, 

ရုပ်, ခံစားမှု, စိတ်, သဘောလို့

လေးမျိုး ရှိသော်လည်း -

ရုပ်ကို ရှုမယ်, ခံစားမှုကို ရှုမယ်, လို့

ရွေးချယ်ဖို့ မလိုပါဘူး၊

ရွေးချယ်လို့လည်း မရပါဘူး။

ဘာကြောင့်လည်း ဆိုတော့... 

ရှုစိတ်က ကိုယ်ရှုလိုရာ အာရုံဆီ မရောက်ဘဲ၊ 

ထင်ရှားရာ အာရုံဆီကိုသာ ရောက်တတ်လို့ ပါပဲ။

ဥပမာ ...နာကျင် ကိုက်ခဲစေတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့

ဒုက္ခဝေဒနာတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အခါမှာ

မိမိက ဝင်လေ ထွက်လေကို ဖြစ်စေ၊ ဝမ်းဗိုက် ဖောင်းမှု ပိန်မှုကိုဖြစ်စေ ရှုလိုတဲ့အတွက်၊ ရှုစိတ်ကို 

အဲဒီ အာရုံတွေပေါ် တွန်းပို့သော်လည်းမရပါဘူး။

အဲဒီ အာရုံတွေထက် ပိုပြီး ထင်ရှားတဲ့ 

ဒုက္ခဝေဒနာတွေ ဆီကိုပဲ ရောက်ရောက်သွားပါတယ်။

ဒါကြောင့် မိမိ ရှုလိုရာကို ရွေးချယ်ပြီး မရှုရပါဘူး၊  

ရှုရင် သဘာဝ မကျတဲ့ အတွက်သမာဓိ မရရုံမျှ မကဘဲ စိတ်နဲ့ယောဂီ အားပြိုင်လွန်ဆွဲ နေသလို 

ဖြစ်ပြီး မောလာ တတ်ပါတယ်။

ဒီတော့ အားထုတ်လို့ မဖြစ်ပါဘူး ဆိုပြီးစိတ်ပျက် သွားတတ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် 

မိမိရှုလိုရာ အာရုံကို မရွေးဘဲ၊

ရှုနေဆဲ ခဏမှာ ထင်ရှားရာ 

ထင်ရှားရာ အာရုံကိုသာ 

အလိုက်သင့် ရှုရပါတယ်၊

စူးစိုက် ရပါတယ်။

* ချမ်းမြေ့ဆရာတော်ဘုရားကြီး

                

ကိလေသာစစ်မြေပြင်၌ သတိဖြင့် အောင်ပွဲခံခြင်း

 ကိလေသာစစ်မြေပြင်၌ သတိဖြင့် အောင်ပွဲခံခြင်း

🌿🌿🥀🌿🌿🥀🌿🌿🥀

ကိလေသာစစ်မြေပြင်သို့ ချီတက်ရာတွင် အစွန်းနှစ်ပါးမှလွတ်သော "မဇ္ဈိမပဋိပဒါ" ခေါ် အလယ်အလတ် ကြားလမ်းကျင့်စဉ်အကြောင်းကို "ကိလေသာစစ်မြေပြင်သို့စစ်ချီခြင်း" ဆောင်းပါးတွင် လေ့လာခဲ့ကြပြီး ဖြစ်ပါ သည်။ ယခု ဤဆောင်းပါးတွင်မူ ထိုစစ်မြေပြင်၌ အောင်ပွဲခံနိုင်ရန် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သော "သတိ"ကို ထိထိမိမိ အသုံး ချတတ်ရုံဖြင့် (က) အကျင့် (စရဏ) နှင့် အသိ (ဝိဇ္ဇာ) မည်သို့ တွဲမိသွားပုံ၊ (ခ) မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးနှင့် သိက္ခာသုံးပါးတို့ မည်သို့ ပြည့်စုံသွားပုံတို့ကို ဆက်လက် ဆွေးနွေးသွားမည် ဖြစ်ပါသည်။

ကိလေသာစစ်မြေပြင်သို့ စစ်ချီကြမည့် ယောဂီစစ်သည်တော်တို့အတွက် "အလယ်အလတ်လမ်း" (ဝါ) "ကြားလမ်း" ကျင့်စဉ်ကို သိရုံဖြင့် မလုံလောက်သေးပေ။ လက်တွေ့စစ်မြေပြင်တွင် လက်နက်ကိုင်စွဲပုံ "အကျင့်" (စရဏ) နှင့် ရန်သူကို အကဲခတ် တတ်သော "အသိ" (ဝိဇ္ဇာ) နှစ်ခု မည်သို့ပေါင်းစပ်ရမည်ကို သိရန် အလွန်အရေး ကြီးပါသည်။

ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီးက အကျင့်နှင့်အသိကို စစ်မြေပြင်အတွေ့အကြုံ နှင့် ယှဉ်၍ ဤသို့ ရှင်းလင်းပြတော်မူသည်။

 စစ်မြေပြင်သုံး ကိရိယာများနှင့် အောင်ပွဲပန်းတိုင် (စရဏ နှင့် ဝိဇ္ဇာ)

စစ်တိုက်ရာတွင် မိမိဘက်မှ တပ်ဆင်ထားရမည့် လက်နက်ကိရိယာများရှိသကဲ့သို့၊ သိမ်းပိုက်ရမည့် ပစ်မှတ်များလည်း ရှိပါသည်။ ဓမ္မစစ်မြေပြင်တွင် မိမိဘက်မှ ဖြည့်ဆည်းရမည့် အကျင့်ကိရိယာများကို "စရဏ (၁၅) ပါး" ဟုခေါ်ပြီး၊ ရရှိလာမည့် အထူးသိဉာဏ် အောင်ပွဲများကို "ဝိဇ္ဇာ" ဟု ခေါ်ပါသည်။

စရဏ (၁၅) ပါးဟူသည် - 

 (က) အခြေခံ စောင့်စည်းမှုများ

 (၁) သီလ (ကိုယ်၊ နှုတ် စောင့်စည်းခြင်း)

 (၂) ဣန္ဒြေယ (မျက်စိ၊ နား စသည့် ဒွါရခြောက်ပါးကို လုံခြုံစွာပိတ်ဆို့ခြင်း)

 (ခ) နေ့စဉ်နေထိုင်မှု အလေ့အကျင့်များ

 (၃) ဘောဇနမတ္တညု (အစားအသောက်ကို မျှတရုံသာ မှီဝဲခြင်း)

 (၄) ဇာဂရိယ (နိုးကြားတက်ကြွနေခြင်း)

 (ဂ) စိတ်ဓာတ်ခွန်အားဖြည့် သူတော်ကောင်းတရားများ

 (၅) သဒ်ဓါ (ယုံကြည်ချက် ခိုင်မာခြင်း)

 (၆) သတိ (စစ်သားကောင်းပမာ သတိလက်မလွတ်ခြင်း)

 (၇) ဗာဟုသစ္စ (ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းကို အမြဲလေ့လာခြင်း)

 (၈) ဝီရိယ (ရဲရင့်စွာ ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်း)

 (၉) ပညာ (အမှားအမှန် ခွဲခြားနိုင်ခြင်း)

 (၁၀) ဟီရိ (မကောင်းမှုပြုရမည်ကို ရှက်ခြင်း)

 (၁၁) သြတ္တပ္ပ (မကောင်းမှုပြုရမည်ကို ကြောက်ခြင်း)

 (ဃ) အဆင့်မြင့် သမာဓိအကျင့်များ

 (၁၂) အာကာသဈာန် (ရုပ်ကိုမသုံး ဟင်းလင်းပြင်ချည်းလုံးလုံး ဖြစ်စေခြင်း)

 (၁၃) ဝိဉာဏဈာန် (ဟင်းလင်းပြင် မသုံး နာမ်စဉ်ချည်းလုံးလုံး ဖြစ်စေခြင်း)

 (၁၄) အာကိဉ္စဈာန် (ရုပ်သက်ပျောက်ဆုံး နာမ်သက်ချည်းလုံးလုံးဖြစ်စေခြင်း)

 (၁၅) နေဝသညာဈာန် (နာမ်ရိုင်းပျောက်ဆုံး နာမ်၏ အသိမ်မွေ့ဆုံးသို့ ရောက်စေခြင်း) တို့ဖြစ်သည်။

ဝိဇ္ဇာ (အထူးသိဉာဏ်) ဟူသည် - ထိုသို့ ကျင့်ကြံအားထုတ်မှုကြောင့် ရရှိလာမည့် အသိဉာဏ်များမှာ ဝိဇ္ဇာ (၃) ပါး နှင့် ဝိဇ္ဇာ (၈) ပါးဟူ၍ ရှိပါသည်။

 ဝိဇ္ဇာ (၃) ပါး တွင် အတိတ်ဘဝကိုသိသောဉာဏ် (ပုဗ္ဗေနိဝါသာနုဿတိ)၊ ဝေးသောကွယ်သောအရာ ကိုမြင်သောဉာဏ်(ဒိဗ္ဗစက္ခု)နှင့် ကိလေသာကုန်ခမ်းကြောင်းကိုသိသောဉာဏ် (အာသဝက္ခယဉာဏ်) တို့ ပါဝင်ပြီး လောကီနှင့် လောကုတ္တရာ ရောစပ်နေပါသည်။

 ဝိဇ္ဇာ (၈) ပါး ကား သောတာပတ္တိမဂ်ဖိုလ် မှသည် အရဟတ္တမဂ်ဖိုလ်အထိ မဂ်ဉာဏ် (၄) ပါး၊ ဖိုလ်ဉာဏ် (၄) ပါးဖြစ်ပြီး လောကုတ္တရာသက်သက် အသိအမြင်များ ဖြစ်ပါသည်။

 စစ်မြေပြင်သုံး အဓိကလက်နက် (သတိ)

အစွန်းနှစ်ပါးမှလွတ်ကင်းသော မဇ္ဈိမပဋိပဒါလမ်းအစစ်ကို လျှောက်လှမ်းလိုလျှင် "သတိ" ဟူသော လက်နက်ကို စွဲကိုင်ရပါမည်။

စစ်မြေပြင်ရောက် စစ်သားကောင်းတစ်ယောက်သည် မိမိလက်ထဲရှိ လက်နက်ကို အသင့်ပြင်ထားရသည်။ ရန်သူလာလာ၊ တိရစ္ဆာန်လာလာ ... မည်သူလာသည်ဖြစ်စေ အသက်အန္တရာယ်ရှိလာလျှင် လက်ထဲရှိလက်နက်ဖြင့် မလွတ်တမ်း ပစ်ခတ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဤ၌ ဆရာတော်ကြီးက အလွန်ထိမိသော အဆုံးအမတို့ကို မိန့်ကြားတော်မူပါသည်။

"သတိလေးတစ်လုံးသည် ဘူးရုံ တစ်ရုံလုံး၏ ရေသောက်မြစ်ပဲ ယောဂီတို့။ စစ်ပွဲကြားက စစ်သား တစ်ယောက်ဟာ လက်ထဲရှိ သူ့လက်နက်ကို အသင့်ပြင်ထားတယ်။ မျက်စိကို ဖွင့်၊ နားကို စွင့်လျက်နဲ့လည်း နေ တယ်။ အသက်ချင်းလဲကြရမှာကိုး။ သည်အချိန်မှာပဲ တစ်ဖက်ရန်သူ လာတယ်ဆိုရင် ဘယ့်နှယ်လုပ်သလဲ... လက်ထဲရှိတဲ့ သေနတ်နဲ့ ပစ်မှာပဲ။ နွား၊ ကျွဲများ ပြေးလွှားလာရင်ကော... မလွတ်တမ်း ပစ်ထည့်လိုက်မှာပဲ။ ဘာလာ လာ၊ သည်သတိလက်နက်တစ်မျိုးတည်းနဲ့ပဲ ကိစ္စပြီးစေရမယ်။ ဘာဖြစ်ဖြစ် သည်သတိနဲ့ပဲ ဖြေရှင်းရမယ်။ 

ငါ ဝင်မရှုပ် လေနဲ့၊ ငါဝင်ရှုပ် အလုပ်များသွားမယ်။"

ယောဂီတို့သည်လည်း မိမိခန္ဓာတွင် မည်သည့်အာရုံ ပေါ်လာပေါ်လာ "ငါ" ဝင်မရှုပ်ဘဲ "သတိ" ဟူသော လက်နက်တစ်မျိုးတည်းဖြင့်သာ အကဲခတ် မှတ်သိနေရပါမည်။

ဥပမာ - ထိုင်နေစဉ် နှာသီးဝ၌ လေတိုးတာလေးကို သတိကပ်၍ စေ့စေ့စပ်စပ် ရှုကြည့်နေမည်။ လေဝင်လာ လျှင် ထိမှန်းသိမည်၊ လေထွက်သွားလျှင် ထိမှန်းသိမည်။ ဤသို့ "ထိတယ်၊ သိတယ်" ဟူသော သတိလေးဖြင့် ကပ်ကြည့်နေခြင်းသည် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်လည်း မဟုတ်၊ အတင်းအကျပ် ချုပ်တည်းထားခြင်းလည်း မဟုတ်ဘဲ အရှိကို အရှိတိုင်း သိနေသော "မဇ္ဈိမပဋိပဒါလမ်း" (ဝါ) "ကြားလမ်းအစစ်" ပင် ဖြစ်ပါသည်။

 သတိတစ်လုံးတည်းဖြင့် မဂ္ဂင်ယာဉ်ရထား တည်ဆောက်ခြင်း

ဤသတိတစ်လုံးကို ထိထိမိမိ အသုံးချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ယာဉ်ရထားကြီးသည် အလိုအလျောက် တပ်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်သွားပါသည်။

၁။ သမာဓိမဂ္ဂင်အုပ်စု နှာသီးဝ၌ အမှတ်မလွတ်အောင် ကြောင့်ကြစိုက်ထုတ်နေမှုသည် ဝီရိယ (သမ္မာ ဝါယာမမဂ္ဂင်)၊ ကပ်၍မှတ်နေမှုသည် သတိ (သမ္မာသတိမဂ္ဂင်)၊ ဝင်တိုင်းထွက်တိုင်း ငြိမ်သက်စွာ သိနေမှုသည် သမာဓိ (သမ္မာသမာဓိမဂ္ဂင်) ဖြစ်သွားပါသည်။

၂။ ပညာမဂ္ဂင်အုပ်စု ထိုသို့ သမာဓိရလာသောအခါ လေ၏ ဝင်ပုံထွက်ပုံ သဘောတရားများကို အရှိအတိုင်း မှန်ကန်စွာ မြင်လာမှုသည် သမ္မာဒိဋ္ဌိမဂ္ဂင်၊ ထိုအမှန်အသိဆီသို့ စိတ်ကို ရှေးရှုတင်ပေးနေမှုသည် သမ္မာသင်္ကပ္ပမဂ္ဂင် ဖြစ်သွားပါသည်။

၃။ သီလမဂ္ဂင်အုပ်စု ရှေ့က သတိဖြင့်မှတ်၊ နောက်က ပညာဖြင့် အမှန်သိနေသည့် အချိန်ခဏလေး အတွင်း၌ မကောင်းသောစကား ပြောဆိုခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်မှု (သမ္မာဝါစာမဂ္ဂင်)၊ မကောင်းသောအလုပ် လုပ် ဆောင်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်မှု (သမ္မာကမ္မန္တမဂ္ဂင်)၊ မကောင်းသော နည်းလမ်းဖြင့် အသက်မွေးခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်မှု (သမ္မာအာဇီဝမဂ္ဂင်) တည်းဟူသော သီလမဂ္ဂင်များမှာလည်း ဒုစရိုက်များ ဝင်ရောက်ခွင့်မရတော့သဖြင့် အလိုလို လုံခြုံပြီးသား ဖြစ်သွားပါသည်။

ထိုအကြောင်းကို ဆရာတော်ကြီးက ယခုကဲ့သို့ ပေါင်းရုံး၍ မိန့်ကြားတော်မူပါသည်။

"အားလုံးပေါင်းတော့ သတိ ရှိ၊ အသိ ရှိတယ်။ သတိနောက် အသိ အမြဲ နောက်လိုက်ပါနေတယ်။ သည် သတိနဲ့ အသိ ရှိနေသမျှ သမာဓိ၊ ပညာ အကုန်ပါပြီး သီလသိက္ခာလည်း ပါပြီးပေါ့။ သည်တော့ တို့ယောဂီတွေ မှတ်နေတဲ့ သတိလေးတစ်လုံးက မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ယာဉ်ရထားကြီးလည်း အဆင်သင့် တပ်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်သွားပါပြီ။ သိက္ခာသုံးပါး အကျင့်များလည်း အသွားမပျက် ကွင်းဆက်မိနေပြီမဟုတ်လား"

 နိဂုံး

သံသရာအဆက်ဆက်က ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသော ကိလေသာစစ်ပွဲများကို ယခုဘဝတွင် အပြီးတိုင် အဆုံးသတ်ရန် အချိန်တန်ပါပြီ။ သို့ဖြစ်၍ ယောဂီသူတော်စင်အပေါင်းတို့သည် ဘုရားရှင်နှင့်တကွ ကျေးဇူးတော်ရှင် ဆရာတော် ဘုရားကြီးများ လက်ဆင့်ကမ်း ပေးသနားခဲ့သော 'သတိ' ဟူသည့် အမွေရပတ္တမြားကို အရင်းတည်လျက် ထိုသတိ ဖြင့် အကျင့် (စရဏ) နှင့် အသိ (ဝိဇ္ဇာ) ကို အချိုးကျပေါင်းစပ်ကာ၊ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ယာဉ်ရထားကြီးကို စီးနင်းလျက် အို၊ နာ၊ သေခြင်းကင်းရာ အသင်္ခတနိဗ္ဗာန်နန်းဆီသို့ အောင်ပွဲခံ ချီတက်နိုင်ကြပါစေသတည်း။

#ငြိမ်းချမ်းသာ #တရားအမြုတေများ_၁၈

#သုဝဏ္ဏသျှမ် #စာပြီးရက်စွဲ-13-4-2026 #သင်္ကြန်အကြိုနေ့

တရားမပါသောနေ့တနေ့

တရားမပါသော နေ့တစ်နေ့

🍃🍃🌺🍃🍃🌺🍃🍃🌺

တရားမသိဘဲ

တစ်ရက် အသက်ရှင်ရင် 

တစ်ရက် အကြွေးတင်တယ် 

တရားမသိဘဲ

တစ်ရက် ဆက်နေရင် 

တစ်ရက် အတိုးအညွန့်တက်တယ် 

အာရုံတစ်ခုခုကို တရားနဲ့ယှဉ်စပ် 

သုံးသပ်ခြင်း မရှိဘဲ 

အလွတ် ခံစားမိချေလျှင် 

- သာယာတပ်စွဲမှု ပေါ်လာပြီး

   ကံသုံးပါး တစ်ပါးပါးဖြင့် 

   ကျူးလွန်မိတတ်ပါတယ် 

- မုန်းငြိုးပြစ်မှားမှုပေါ်လာပြီး

   ပြစ်မှား ကျူးလွန်မိတတ်ပါတယ် 

- မသိမှုဖုံးအုပ်ခံရပြီးတော့လည်း

   ပြစ်မှား ကျူးလွန်မိတတ်ပါတယ် 

သာယာမှုနဲ့ ပြစ်မှားနေရင်

ဘေးက မသိသော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင်တော့ 

သိလောက်ပါတယ် 

မုန်းငြိုးမှုနဲ့ ပြစ်မှားနေပြန်ရင်တော့

ဘေးက သိလွယ်မြင်လွယ်ပါတယ် 

မသိမှုနဲ့ ပြစ်မှားနေရင်တော့

ဘေးကမဆိုထားဘိ မိမိကိုယ်တိုင်တောင်

မသိလိုက်ရတော့ပါဘူး 

တရားမပါတဲ့ နေ့တစ်နေ့ 

ဘယ်လောက် အပြစ်ကြီးနေပြီလဲ ?

အယုတ်အလတ် အမြတ်တို့ အပေါ် ပြစ်မှားခဲ့သမျှ ကိန်းဂဏန်းချ ကြည့်ရင် 

အကြွေးစာရင်းက ကြောက်ဖွယ်လိလိ 

" တရားဆိုတဲ့ အသိ

  မရမချင်း တစ်သံသရာလုံး အကြွေးဆပ်နေရလိမ့်မယ်နော် "

မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီး

ဗောဇ္ဈင်မြေပုံဖြင့် အောင်ပွဲဆီသို့ ချီတက်ခြင်း

 ဗောဇ္ဈင်မြေပုံဖြင့် အောင်ပွဲဆီသို့ ချီတက်ခြင်း

🌳🌳🍂🌳🌳🍂🌳🌳🍂

ယခင်အပိုင်းများတွင် ကိလေသာစစ်မြေပြင်သို့ စစ်ချီရာ၌ သတိလက်နက်ကို စွဲကိုင်ခြင်း၊ ဗိုလ်ငါးပါး အင်အားစုများဖြင့် အားဖြည့်ခြင်းတို့ကို လေ့လာခဲ့ပြီးဖြစ်ပါသည်။ အင်အားတောင့်တင်းလာပြီဖြစ်သော ယောဂီတို့ အနေဖြင့် မည်သည့်အဆီးအတားကိုမဆို ကျော်လွှားနိုင်ပြီဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါ အမှန်တရား၏ လမ်းဝပေါက်ရောက် သည်အထိ မနေမနား ဆက်လက်ချီတက်ကြမည့် "စခန်းစဉ်" များကို ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော် ဘုရားကြီးက ဆက်လက်ဟောကြားပြသတော်မူပါသည်။

 အကျင့်လမ်းစဉ်၏ မြေပုံ (ဗောဇ္ဈင် ၇ ပါး) 

ဆရာတော်ကြီးက "ယောဂီတို့လက်ထဲက သတိလေးတစ်လုံးနဲ့ ပွားပြီး တက်ကြရမယ်" ဟု လမ်းညွှန် တော်မူပါသည်။ ထိုသို့ သတိကို အခြေခံ၍ သစ္စာလေးပါးကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ရန် တက်လှမ်းရမည့် အခြေခံအစိတ် အပိုင်းများကို "ဗောဇ္ဈင်" ဟု ခေါ်ဆိုပါသည်။ 

၎င်းတို့မှာ -

 သတိသမ္ဗောဇ္ဈင်္ဂ - ရှုကွက်ပေါ်၌ သတိမှတ်အားကို တွင်တွင်ပွားများနေခြင်း။ 

 ဓမ္မဝိစယသမ္ဗောဇ္ဈင်္ဂ - မှတ်အားတက်လာသဖြင့် ရုပ်နာမ်တို့၏ လှုပ်ရှားမှု၊ ဖြစ်ပျက်မှု သဘောများကို ဉာဏ်ဖြင့် စူးစမ်းခွဲခြား သိမြင်လာခြင်း။ 

 ဝီရိယသမ္ဗောဇ္ဈင်္ဂ - ထိုသို့ ဖြစ်ပျက်သဘောများကို မြင်လာရသဖြင့် ပိုမိုကြိုးစားလိုသော ဝီရိယ အားများ တိုးပွားလာခြင်း။ 

 ပီတိသမ္ဗောဇ္ဈင်္ဂ - မိမိစိတ်တိုင်းကျ ရှုမှတ်၍ရလာသဖြင့် နှစ်သက်အားရ သဘောကျမှု (ပီတိ) ဖြစ် ပေါ်လာခြင်း။ 

 ပဿဒ္ဓိသမ္ဗောဇ္ဈင်္ဂ - နှစ်သက်မှုအားကောင်းလာသဖြင့် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ငြိမ်းအေးချမ်းသာမှု ရလာခြင်း။  

 သမာဓိသမ္ဗောဇ္ဈင်္ဂ - ကိုယ်စိတ်ချမ်းသာမှုရလာသဖြင့် စိတ်သည် ဟိုဒီမပြေးတော့ဘဲ အာရုံတစ်ခု တည်းပေါ်၌ တည်ကြည်လာခြင်း။ 

 ဥပေက္ခာသမ္ဗောဇ္ဈင်္ဂ - စိတ်တည်ကြည်မှု မလှုပ်မယှက်တော့သဖြင့် မည်သည့်အာရုံကိုမျှ မမှုတော့ ဘဲ ဥပေက္ခာပြုနိုင်လာခြင်း။

 

ဤခုနစ်မျိုးသည် အကျင့်လမ်းစဉ် တက်ရောက်ရာ၏ မြေပုံပင်ဖြစ်ပြီး၊ ဤအဆင့်အတိုင်း တက်နိုင်ပါက ဗောဓိဉာဏ်သို့ ရောက်ရှိရန် သေချာပြီဖြစ်ကြောင်း ဆရာတော်ကြီးက မိန့်ဆိုပါသည်။

 စခန်းစဉ် တက်၊ မတက် ကိုယ်တိုင်ချိန်ထိုးကြည့်ခြင်း 

ယောဂီတို့အနေဖြင့် မိမိတို့၏ ရှုမှတ်မှု အရာထင်၊ မထင်ကို သိရှိနိုင်ရန် အလွန်ရှင်းလင်းသော ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးနည်းကိုလည်း ဆရာတော်ကြီးက သင်ကြားပေးထားပါသည်။ မိမိရောက်နေသော အဆင့်အောင်မြင်မှု ရှိမရှိကို သိလိုလျှင် "သူ့အထက်ရှိ အဆင့်သို့ ကူးသက်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ" ဖြင့် ချိန်ထိုးကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။

 

ဥပမာ - မိမိပွားများနေသော "သတိ" အားကောင်းမကောင်း သိလိုလျှင်၊ ၎င်း၏အထက်ရှိ "ဓမ္မဝိစယ" (ရုပ်နာမ်တို့၏ လှုပ်ရှားဖြစ်ပျက်မှုကို မြင်ခြင်း) ပေါ်မပေါ် စစ်ဆေးရမည်။ ဖြစ်ပျက်သဘောများ မပေါ်လာသေးလျှင် သတိပွားပို့မှု တာဝန်မကျေသေးဟု မှတ်ယူရမည်။ ထို့အတူ "ဓမ္မဝိစယ" အောင်မြင်မှု ရှိမရှိ သိလိုလျှင်၊ ၎င်း၏အထက်ရှိ "ဝီရိယ" ဖြင့် လှမ်းထောက်ကြည့်ရမည်။ ဖြစ်ပျက်သဘောများကို တပ်အပ်ထင်ထင် မြင်လာပါက ယုံကြည်မှု ပိုလာပြီး၊ ထိုယုံကြည်မှုကြောင့် ရဲရင့်သော ကြိုးစားမှု (ဝီရိယ) ပေါ်လာရမည်။ အရဲမပေါ်သေးလျှင် ဖြစ်ပျက်မြင်မှု အားနည်းသေးသည်ဟု မှတ်ယူကာ ဆက်လက်ကြိုးစားရမည် ဖြစ်ပါသည်။

 လွတ်လပ်ခြင်း၏ အထွတ်အထိပ် (ဥပေက္ခာအဆင့်) 

အထက်ပါအတိုင်း အဆင့်ဆင့်တက်လှမ်းလာရာ နောက်ဆုံးပိတ် "ဥပေက္ခာ" အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ယောဂီ၏ ဉာဏ်မျက်စိရှေ့တွင် ဝမ်းသာစရာ၊ ဝမ်းနည်းစရာ၊ ချမ်းသာ၊ ဆင်းရဲ မည်သည့်အာရုံနှင့်တွေ့တွေ့ အကောင်အထည် (ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ) ဟု မမြင်တော့ဘဲ "သဘောမျှ၊ ခဏမျှ" ဟုသာ အပိုင်ဆုံးဖြတ်နိုင်လာပါသည်။

ထိုအဆင့်သို့ရောက်လျှင် -

 သူတစ်ပါးက လာရောက်ဆဲဆို ကြိမ်းမောင်းနေလျှင်လည်း "ငါ့ကို လာစော်ကားနေသည်" ဟု မမြင်တော့သဖြင့် မတုန်လှုပ်တော့ပေ။

 သူတစ်ပါးက ချီးမွမ်းမြှောက်ပင့်နေလျှင်လည်း "ငါ့ကို လာပြောနေသည်" ဟု မမြင်တော့သဖြင့် မတုန်လှုပ်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိမိဘက်ကိုကြည့်ကြည့်၊ တစ်ဖက်အာရုံကိုကြည့်ကြည့် ဘယ်သူဘယ်ဝါဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ "သဘောတရားများ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေခြင်းမျှသာ" ဟု မြင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုသဘောတရားများကို ထပ်မံ၍ စိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ - 

၁။ အနိစ္စ (မမြဲခြင်း) - လှစ်ခနဲပေါ်၊ လှစ်ခနဲပျောက်နေသော သဘောကိုသာ တွေ့ရသဖြင့် သေရမည်ကိုလည်း မမှု၊ နေရမည်ကိုလည်း မမှုတော့ပေ။ 

၂။ ဒုက္ခ (ဆင်းရဲခြင်း) - ဖြစ်သမျှ အပျက်ချည်းသာ တွေ့နေရသဖြင့် မကောင်းမှန်း အပိုင်သိကာ၊ ယခုဘဝကိုလည်း မစွဲလမ်း၊ နောင်ဘဝကိုလည်း မမျှော်လင့်တော့ပေ။ 

၃။ အနတ္တ (အစိုးမရခြင်း) - မိမိအလိုမပါဘဲ သူလမ်းသူသွားနေသော သဘောကို တွေ့ရသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုလည်း အားမကိုး၊ သားမယား ပစ္စည်းဥစ္စာကိုလည်း အားမကိုးတော့ဘဲ ပိုင်ဆိုင်လိုမှု၊ သိမ်းပိုက်လိုမှုများ ကင်းစင်သွားပါတော့သည်။

ဆရာတော်ကြီးက ဤအခြေအနေကို "ကျောက်ထည့်မထားတဲ့ ဓာတ်မီးခြစ်တစ်လုံးလို ဘာမီးမှ ထမပွင့်တော့ဘူး။ အငြိအတွယ်လွတ်ပြီး ကောင်းကင်ပြင်ကြီးပေါ်မှာ အတောင်မခတ်ဘဲ လေဟုန်စီးနေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လိုပဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ မလှုပ်မယှက် နေနိုင်ပြီပေါ့" ဟု အလွန်ပေါ်လွင်လှပသော ဥပမာများဖြင့် တင်စားဟောကြားတော်မူပါသည်။

 လောကုတ္တရာ ထွက်လက်မှတ်နှင့် နိဗ္ဗာန်တံခါးသုံးပေါက်

ဥပေက္ခာဉာဏ်သို့ ရောက်ရှိပြီး ဘာလာလာ မမှုတော့သော ယောဂီသည် ရှေ့ဆက်၍ မည်သည့်အရာကို အာရုံပြုရမည်နည်း။ ဆရာတော်ကြီးက "မိမိမြင်နေရသော သဘောတရားများ၏ လက္ခဏာသုံးချက် (အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ) ကိုသာ ဆက်လက်အာရုံပြုရမည်" ဟု လမ်းညွှန်ပါသည်။ ဤလက္ခဏာသုံးချက်သည် လောကီနယ်မှ လောကုတ္တရာနယ်သို့ ကူးပြောင်းရာ၊ နိဗ္ဗာန်သို့ဝင်ရာ တံခါးသုံးပေါက် (ဝိမောက္ခ ၃ ပါး) ပင် ဖြစ်ပါသည်။

(၁) အချို့သော ယောဂီများသည် အနိစ္စ (မမြဲသောသဘော) ကို အာရုံပြုရင်း ရုပ်နာမ်ကိုဖြတ်ကာ နိဗ္ဗာန်သို့ ကူးဝင်သွားကြသည်။ 

(၂) အချို့က မိမိအမြင်သန်ဆုံးဖြစ်သော ဒုက္ခ (ဆင်းရဲသောသဘော) ကို လက်ကိုင်ပြု၍ နိဗ္ဗာန်သို့ ခုန်ကူးသွားကြသည်။ 

(၃) အချို့ကမူ မိမိအမြင်သန်ဆုံးဖြစ်သော အနတ္တ (အစိုးမရသောသဘော) ကို နင်း၍ နိဗ္ဗာန်သို့ လွှားခနဲ ခုန်ထွက်သွားကြသည်။

 နိဂုံး

ပညတ်ကိုခွာ၍ ပရမတ်ကိုမြင်သော ဉာဏ်ဖြင့် လက္ခဏာရေးသုံးပါး (အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ)တည်းဟူသော တံခါးပေါက်များမှတစ်ဆင့် ငြိမ်းချမ်းရာ နိဗ္ဗာန်သို့ ဆိုက်ရောက်သွားခြင်းသည်ပင်လျှင် အစစ် မှန်ဆုံးသော "လွတ်မြောက်ခြင်းအောင်ပွဲ" ကြီး ဖြစ်ပါတော့သည်။ ကိလေသာစစ်မြေပြင်တွင် "သတိ" ဟူသော လက်နက်ကို စွဲကိုင်စတင်ခဲ့သော တိုက်ပွဲသည် ဗိုလ်ငါးပါးဖြင့် အားသွင်းကာ၊ ဗောဇ္ဈင်ခုနစ်ပါးဖြင့် စခန်းစဉ်များ တက်လှမ်းနိုင် မည်ဆိုပါက အပြီးတိုင် အောင်ပွဲခံနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။ 

 

ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ မေတ္တာပို့သချက်အတိုင်း တရားချစ်ခင် သူတော်စင်အပေါင်းတို့သည်လည်း ဗောဇ္ဈင်ပွားပို့မှု စခန်းစဉ်အတိုင်း သတိအင်အားများများပွားကာ၊ ပညတ်သိမှသည် ပရမတ်သိသို့ တောက်လျှောက် သွားနိုင်ကြပြီး မဂ်စခန်း၊ ဖိုလ်စခန်း လမ်းလေးဆင့်တို့အထိ တစ်ဆင့်မှတစ်ဆင့် တက်လှမ်းနိုင်ကြပါစေသတည်း။

________________________________________

 (လက်တွေ့ကျင့်သုံးရန် အနှစ်ချုပ်)

 သတိကို ရှုကွက်ပေါ်၌ မြဲအောင်ထားပါ - သတိလေးတစ်လုံးကို ရှုကွက်ကြားမှာထားပြီး တွင်တွင်ပွား များပါ။

 သဘောတရားများကို စူးစမ်းပါ - ရှုကွက်အတွင်းမှ ရုပ်နာမ်တို့၏ လှုပ်ရှားဖြစ်ပျက်မှု (ဓမ္မဝိစယ) ကို ဉာဏ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်ပါ။

 စခန်းစဉ် တက်/မတက် ကိုယ်တိုင်တိုင်းတာပါ - မိမိ၏ ရှုမှတ်မှု အောင်မြင်/မအောင်မြင်ကို ၎င်း၏အထက် အဆင့် (ဥပမာ- သတိမှ ဓမ္မဝိစယ၊ ဓမ္မဝိစယမှ ဝီရိယ) သို့ ကူးသက်ခြင်း ရှိ/မရှိဖြင့် ချိန်ထိုးစစ်ဆေးပါ။

 သဘောမျှသာမြင်သော ဥပေက္ခာဖြင့် တံခါးပေါက်ကိုရှာပါ - အာရုံတိုင်းကို "သဘောမျှ၊ ခဏမျှ" ဟုသာ ရှုမြင်ပြီး၊ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ ဟူသော လက္ခဏာရေးသုံးပါးမှ မိမိအမြင်သန်ရာ တံခါးပေါက်ဖြင့် နိဗ္ဗာန်သို့ ကူးဝင်နိုင်အောင် ကြိုးစားပါ။

________________________________________

#ငြိမ်းချမ်းသာ #တရားအမြုတေများ_၂၀

#သုဝဏ္ဏသျှမ် #စာပြီးရက်စွဲ-15-4-2026 #သင်္ကြန်အကြတ်နေ့

အများနဲ့ တည့်ဖို့ထက်ကိုယ့်စိတ်နဲ့ကိုယ် တည့်ဖို့ကပိုအရေးကြီးတယ်

အများနဲ့ တည့်ဖို့ထက်

ကိုယ့်စိတ်နဲ့ကိုယ် တည့်ဖို့က

ပိုအရေးကြီးတယ်

🌳🌳🍂🌳🌳🍂🌳🌳🍂

ဒီနေ့ လောကထဲ 

တည့်နေကြတယ် ဆိုတာ

အကြိုက်ပေးပေါင်းတုန်းခဏ

တည့်နေတာပါ။

အကြိုက်မရတဲ့နေ့

မတည့်တော့ဘူး။

ဒီနေ့ အကြိုက်မရ

ဒီနေ့ မတည့်တော့ဘူး။

မနက်ဖြန်ဆို ...

ရန်သူတောင် ဖြစ်ရော့မယ်။

#ကျေးဇူးတော်ရှင်

#မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီး

    🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

Credit..

တရားအမှတ် မျက်ခြည်မပြတ်စေနှင့်

တရားအမှတ် မျက်ခြည်မပြတ်စေနှင့်

 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

အသက်လေးဆယ် ကံကောင်းတုန်းက

ဒါနမှုတွေ အားရအောင် ပြုခဲ့ပြီးပြီ။

အခု အသက်ငါးဆယ်မှာတော့ဖြင့်

ဉာဏ်ကောင်းတုန်းမှာ အနည်းဆုံး 

ကိုယ့်စိတ်ငြိမ်သက်အောင် 

ကြိုးစားသင့်ကြပါပြီ။

ဒီအချိန်မှာ သတိပြုစရာတွေကတော့

ကိုယ့်မာနကို ချိုးနှိမ်ဖို့ ကြိုးစားပါမှ 

သူ့မာနက လွှမ်းမိုးလာတတ်တယ်။

ကိုယ့်ရာဂကို ပစ်ပယ်ဖို့ ကြိုးစားပါမှ

သူ့ရာဂက နှိုးဆွလာတတ်တယ်။

ကိုယ့်ဒေါသကို ခွာထုတ်နေပါမှ 

သူ့ဒေါသက ဖိစီးလာတတ်တယ်။

လယ်ကန်သင်း ကတွတ်ပေါက်မှာ ခဲလုံး

အတားအဆီးများ ပိတ်ဆို့ချထားစဉ်တုန်းက

လာသမျှရေ ရှေ့မတိုးသော်လည်းပဲ

ပိတ်ဆို့ခဲ ခွာရှဲပေးလိုက်ရင် ရေတွေဒလဟော စီးဝင်လာသလိုပါပဲ။

တစ်ဖက်သားတို့ရဲ့ ကြွားဝါ ဝင့်ကြွားမှုမြှူဆွယ်လမ်းပေးမှု စိန်ခေါ်မှု စတဲ့ 

အပြင်ရန်တွေကလည်း ဒုနဲ့ဒေး။

ကိုယ်တွင်းရှိ လက်ထက် 

လက်ငုတ်များကလည်း ဇောင်းထဲက မြင်းလိုပဲ။ 

ဟိုတုန်းက အိမ်ထောင်ဝန် 

စီးပွားဝန်တွေ ထမ်းနေရလို့ 

ကိုယ်စိတ်နှလုံး ဂျုန်းဂျုန်းကျမို့မထသာပေမယ့် 

ယခုအားမယ် နားမယ်မှ မကြံသေးဘူး။

ဒီကိလေသာက အရင်ထကြွတော့တာပဲ။

ဒါ့ကြောင့် စိတ်ကို 

ပေါက်လွှတ်ပဲစား ပစ်ထားရင် သွားနေကျ

စားကျက်တန်းသွားပြီး 

သူတစ်ပါးအာရုံတွေကို အတွေ့ဖြင့်

ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သွားစားတော့မယ်။

အာရုံတစ်ချက် မှားလျှင် 

ကိလေသာဓားတစ်ချက် 

အခုတ်ခံရတော့မှာ သေချာတယ်။

ကိလေသာဓားတစ်ချက် ထိမိလျှင် 

စိတ်ဒဏ်ရာရမှာကလည်း မလွဲဘူး။ 

ရာဂစိတ်ကြောင့် ဖြစ်တဲ့ဒဏ်ရာ 

အဲဒီရာဂဆေး ကာမဆေးကျွေးမှ 

ပျောက်ကင်းသက်သာတတ်တယ်။

မာန ဒေါသ မောဟ စတဲ့ ဒဏ်ရာတွေမှာလည်း 

သူ့ဆေးနဲ့သူမှ ပျောက်ကင်းတတ်တာမျိုးချည်းပဲ။ 

အနာထကြွတိုင်း လူမမာညည်းတွားရသလို

ကိလေသာ ထကြွတိုင်း စိတ်ကစားနေလျှင်

လူကြီးကိုယ်နဲ့ ကလေးစိတ်ဖြစ်နေတော့

လူကြီးမင်း ဖြစ်မလာနိုင်တော့ဘူး။

ဒါ့ကြောင့် အရွယ်နဲ့လိုက်ဖက်တဲ့

စိတ်သဘောထားကြီးမြင့်မှုမျိုး ရောက်အောင်

စိတ်ကစားမှုကို ထိန်းကျောင်းပေးနိုင်မယ့် 

ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို လက်စွဲထားဖို့ လိုအပ်လာပါပြီ။

ဘယ်ကျင့်စဉ် ကျင့်ကျင့် 

သတိမလွတ်ဖို့သာ အဓိက။

စိတ်ဆိုတာ ငယ်ပေါင်းကိလေသာနဲ့

သံယောဇဉ်ပြတ်ဖို့ အခက်သား။

ကိလေသာဆိုတာကလည်း 

အမြှူ အခွာက ပါးနပ်သား။

မယားလိုချင်တုန်းက မယားနဲ့ပြပြီး 

လိုချင်တာ ခံစားခဲ့ကြသလို

တရားလိုချင်ပြန်တော့လည်း

ကိလေသာက လိုချင်တာလေးပြပြီး

သတိလွတ်အောင် လုပ်ဆောင်တတ်ရဲ့။

သတိတစ်ချက် လွတ်ရင် 

စိတ်နဲ့ အကြိုက်ပေါင်းမိသွားပြီး 

ရှုကွက်ထဲ အာရုံကောင်းလေးများ မိနေရင် 

ကြိုက်စိတ် ပေါ်လာတတ်တယ်။

သတိတစ်ချက် လျော့လို့ 

စိတ်နဲ့မကြိုက်ပေါင်းမိသွားပြန်ရင်လည်း

မကြိုက်စိတ်ထလာပြီး ရှုကွက်ထဲ 

အာရုံဆိုးပေါ်လာတာနဲ့ မကျေချမ်းချင်တော့ဘူး။

သတိတစ်ချက် မှေးလို့ 

အာရုံရေးရေးပေါ်နေပြန်ရင်လည်း 

စိတ်နဲ့မသိ ပြန်လည် ပေါင်းမိကြပြီး 

မသိစိတ် ဖြစ်သွားပြန်ကရော။

ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း 

စိတ်နဲ့အကြိုက်ပေါင်းပြီး

စိတ်ကြိုက်အာရုံဟောင်းတွေဆီ ပြန်သွား။

ကောင်းနိုးရာရာ အဟောင်းအဆွေးများကို

နွှေးပြီး စားမြုံ့ပြန်နေတတ်တယ်။

မကြိုက်စိတ်ကလည်း မကျေနပ်တာ

ပြန်အာရုံပြုပြီး ရင်ထုလား ထုနေရဲ့။

သတိပါသော်မှ 

ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေရင်

ကိလေသာ ကြားဝင်ပြီး စိတ်ကစားမှုတွေ 

တစ်သီတစ်တန်းကြီး ပေါ်နေတတ်လေရဲ့။ 

ဒါ့ကြောင့် ဘယ်ကျင့်စဉ်နဲ့ ကျင့်ကျင့်

သတိမလွတ်ဖို့ဟာ စိတ်ကစားမှုကို

ထိန်းကျောင်းခြင်းရဲ့ သော့ချက်လို့ မှတ်ပါလေ။

သည်လိုသာ သတိရဲ့မပြတ်ရှုမှတ်မှုနဲ့ 

စေ့စပ်မှု စူးစိုက်မှု နှစ်ဖက်ညှပ်ပြီး စိတ်ရိုင်းကို 

ကျုံးသွင်းလိုက်ရင် စိတ်ရိုင်းဟာ ယဉ်လာမယ်။

ပြေးနေတဲ့စိတ် ငြိမ်လာမယ်။ 

စိတ်မှာ ကြိုက် မကြိုက် မသိဆိုတာတွေ 

မကပ်သာတော့ဘူး။

မကောင်းမှုတွေအားလုံး 

ထွက်ပြေးသွားကြတဲ့အချိန် 

ကိုယ်စိတ် ငြိမ်သက်မှုထဲမှာ 

သိရာကို အဖြေရှာကြည့်။ 

အရှိကို အမှန်အတိုင်း သိလာမယ်။

ဒါကြောင့် ....

တရားအမှတ် မျက်ခြည်မပြတ်ခြင်းဟာ 

မင်္ဂလာရဲ့ ထက်သန် အားကောင်းတဲ့ 

ခြေလှမ်းဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ

ဆင်ခြင်ခွင့် ရကြပါလေပြီ။

#ကျေးဇူးတော်ရှင်

#မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီး

    🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

Credit..

သတိလက်နက်ဖြင့် ကိလေသာကို အမြစ်ဖြတ်ခြင်း

✿ သတိလက်နက်ဖြင့် ကိလေသာကို အမြစ်ဖြတ်ခြင်း 

════════════════

ယခင်အပိုင်းများတွင် ကိလေသာစစ်မြေပြင်၌ အသုံးပြုရမည့် ဗိုလ်ငါးပါး၊ ဗောဇ္ဈင်ခုနစ်ပါးနှင့် ဣန္ဒြေငါး ပါး စသည့် အင်အားစုများအကြောင်းကို လေ့လာခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါသည်။ ယခုအခါ ထိုတရားစုများအားလုံးကို စုစည်းကာ လက်တွေ့အသုံးချရမည့် အနှစ်ချုပ်တရားနှင့် ကိလေသာကို အဆင့်ဆင့် ပယ်သတ်ပုံများကို ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီးက ဆက်လက်ဟောကြား ပြသတော်မူပါသည်။

🔹 ၃၇ ပါးမှသည် သတိတစ်လုံးတည်းဆီသို့             

ယောဂီတို့ သံသရာခရီးကို ဖြတ်သန်းရာတွင် အသုံးပြုရမည့် ရိက္ခာနှင့် လက်နက်ကိရိယာများဖြစ်သော မဂ္ဂင် (၈) ပါး၊ ဗိုလ် (၅) ပါး၊ ဣဒ္ဓိပါဒ် (၄) ပါး၊ သမ္မပဓာန် (၄) ပါး၊ သတိပဋ္ဌာန် (၄) ပါး၊ ဗောဇ္ဈင် (၇) ပါး၊ ဣန္ဒြေ (၅) ပါးတို့ကို ပေါင်းလိုက်လျှင် "ဗောဓိပက္ခိယတရား ၃၇ ပါး" တိတိ ရရှိပါသည်။ ဤ ၃၇ ပါးသည် သစ္စာလေး ပါးကို သိရန်အတွက်သာ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ တစ်ပါးပါး ချို့ယွင်းပါကလည်း သစ္စာမဆိုက်နိုင်ပေ။             

ထို ၃၇ ပါးကို တူရာတူရာ ပြန်လည်စုစည်းလိုက်လျှင် "မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး" ထဲတွင် အကျုံးဝင်သွားပါသည်။ ထိုမဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို ထပ်မံ၍ အုပ်စုဖွဲ့လိုက်သောအခါ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဟူသော "သိက္ခာသုံးရပ်" သာ ကျန်ပါတော့သည်။ ထိုသုံးရပ်ကိုပင် လိုရင်းအနှစ်ချုပ်လိုက်သောအခါ - 

• ကျင့်စဉ် (စရဏ) ဘက်မှ ကြည့်လျှင် - "သတိ" တစ်လုံးတည်းသာ ရှိပြီး၊ 

• သိစရာ (ဝိဇ္ဇာ) ဘက်မှ ကြည့်လျှင် - "အသိ (ဉာဏ်)" တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ပါတော့သည်။            

 ထို့ကြောင့် အကျင့်သမား ယောဂီတို့အတွက် အရေးအကြီးဆုံး စကားတစ်ခွန်းမှာ "သတိထား" ဟူ သော စကားပင် ဖြစ်ပါသည်။

🔹 နှာသီးဖျားပေါ်က သစ္စာလေးပါး             

ထို "သတိ" လေးတစ်လုံးကို နှာသီးဝပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်ရုံဖြင့် ဗောဓိပက္ခိယတရား ၃၇ ပါးလုံး ပါဝင်သွားရုံသာမက သစ္စာလေးပါးလုံးကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆိုက်ရောက်သွားစေပါသည်။ မည်သို့ဆိုက်ရောက် သနည်းဆိုသော် - 

• (၁) ဤခန္ဓာကြီး အသက်ရှင်ရေးအတွက် ဝင်လေထွက်လေကို မရပ်မနား ပင့်ရှူပေးနေရခြင်းသည်ပင် "ဒုက္ခသစ္စာ" အမှန်ဖြစ်ပါသည်။ 

• (၂) ဤခန္ဓာကြီးကို မပစ်ရက်နိုင်သဖြင့် ရှူသွင်းရှူထုတ် လုပ်ပေးနေရခြင်းသည် "သမုဒယသစ္စာ" ဖြစ်ပါသည်။ 

• (၃) ဝင်လေထွက်လေကို သတိဖြင့် တစ်ချက်မှတ်လိုက်သည်နှင့် သမုဒယနှင့် ဒုက္ခ ပြတ်တောက်သွားခြင်းသည် "နိရောဓသစ္စာ" ဖြစ်ပါသည်။ 

• (၄) ဝင်လေထွက်လေကို အမှတ်မပြတ် ပွားများနေခြင်းသည် "မဂ္ဂသစ္စာ" ပင် ဖြစ်ပါသည်။             

 

ထို့ကြောင့် ယောဂီတို့၏ နှာခေါင်းထိပ်လေးပေါ်တွင် နိဗ္ဗာန်အထိ တက်လှမ်းနိုင်သော တရားများ အပြည့်အဝရှိနေသည်ကို အပိုင်မှတ်ယူထားရမည် ဖြစ်ပါသည်။

🔹 ကိလေသာသုံးဆင့် နှင့် သိက္ခာသုံးရပ် စစ်မြေပြင်             

မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးကို သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဟူ၍ သုံးအုပ်စု ဖွဲ့စည်းထားရခြင်းမှာ တာဝန်အားဖြင့် ကျင့်ရန်၊ တည်ရန်၊ သိရန် ဟူ၍ သုံးရပ်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။             

 

• သီလအုပ်စု (ကျင့်ရန်) - ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် သုံးပါးလုံးကို လုံခြုံစေရန်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်အမူအရာကို ထိန်းသော်လည်း နှုတ်နှင့် စိတ်လွတ်နေလျှင် မပြည့်စုံပေ။ ထို့ကြောင့် သီလအုပ်စုတွင် သမ္မာဝါစာ၊ သမ္မာကမ္မန္တ၊ သမ္မာအာဇီဝ ဟူသော မဂ္ဂင်သုံးပါးကို တွဲထားရခြင်းဖြစ်သည်။             

• သမာဓိအုပ်စု (တည်ရန်) - စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန်ဖြစ်သည်။ အသိလေးကပ်ထားရုံဖြင့် မရဘဲ၊ အမှတ်မပြတ်စေရန် သတိလိုသကဲ့သို့၊ ထပ်ဆင့်ကြိုးစားရန် ဝီရိယလည်း လိုအပ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် သမာဓိအုပ်စုတွင် သမ္မာဝါယာမ၊ သမ္မာသတိ၊ သမ္မာသမာဓိ ဟူသော မဂ္ဂင်သုံးပါးကို တွဲထားရခြင်း ဖြစ်သည်။            

 • ပညာအုပ်စု (သိရန်) - အဝေးသိမှ အနီးသိအထိ ကွဲကွဲပြားပြား သိမြင်စေရန်ဖြစ်သည်။ သိရုံ၊ မြင်ရုံမျှမက အနီးကပ် စူးစမ်းဆင်ခြင်နိုင်ရန် ပညာအုပ်စုတွင် သမ္မာဒိဋ္ဌိ နှင့် သမ္မာသင်္ကပ္ပ ဟူသော မဂ္ဂင်နှစ်ပါးကို တွဲထားရခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုသို့ သိက္ခာသုံးရပ် ဖွဲ့စည်းထားရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ပယ်သတ်ရမည့် ကိလေသာရန်သူ ကလည်း သုံးဆင့် ကွဲပြားနေသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။             

• ဝိတိက္ကမ ကိလေသာ (အကြမ်းစား) - အားကြီးလွန်းသဖြင့် ကိုယ်၊ နှုတ်အထိ လွန်ကျူးလာသော ကိလေသာဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ရန် "သီလအုပ်စု" ဖြင့် ဆီးကြိုတိုက်ခိုက်ရသည်။             

• ပရိယုဋ္ဌာန ကိလေသာ (အလတ်စား) - စိတ်ထဲတွင်သာ လှုံ့ဆော်ထိုးကျင့်နေသော ကိလေသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အတွင်းဝင်၍ ဖြိုခွင်းရန် "သမာဓိအုပ်စု" ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရသည်။            

 • အနုသယ ကိလေသာ (အနုစား) - ဘဝနှင့် သဏ္ဍာန်ကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော အလွန်နူးညံ့သည့် ကိလေသာဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အမြစ်မှဆွဲနုတ်ရန် "ပညာအုပ်စု" ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရသည်။             

ဤသည်မှာ သိက္ခာသုံးရပ်နှင့် ကိလေသာတို့ အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်ရမည့် စစ်မြေပြင်ပင် ဖြစ်ပါ သည်။

🔹 ကိလေသာကို ပယ်သတ်နည်း (၃) မျိုး             

ကိလေသာကို ပယ်သတ်ရာတွင်လည်း အဆင့် (၃) ဆင့် ရှိပါသည်။ 

၁။ တဒင်္ဂပဟာန် (ခေတ္တပယ်ခြင်း) - ခန္ဓာကို သတိဖြင့် တစ်ချက်မှတ်လိုက်သည်နှင့် မေ့လျော့ခြင်း (မောဟ) ဝင်ခွင့်မရတော့ပေ။ မောဟမရှိလျှင် ချစ်ခြင်း၊ မုန်းခြင်းများလည်း ဝင်ခွင့်မရတော့သဖြင့် အာရုံ ဟောင်းများဆီမှ ကိလေသာများကို ခေတ္တပယ်ရှားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

 ၂။ ဝိက္ခမ္ဘနပဟာန် (အာရုံလွှဲ၍ပယ်ခြင်း) - သတိကပ်၍ မှတ်နေစဉ်အတွင်း စိတ်သည် ပြင်ပရှိ အာရုံသစ်များဆီသို့ ပြေးမသွားတော့ဘဲ ကိလေသာသစ်များကို ရှောင်ပယ်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ 

၃။ သမုစ္ဆေဒပဟာန် (အမြစ်ပြတ်ပယ်ခြင်း) - သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဗိုလ်ငါးပါးအင်အားစုများ အား ပြည့်လာသောအခါ မဂ်ဉာဏ်ဖြင့် ကိလေသာကို ယတိပြတ် သတ်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ မဂ်ဉာဏ်ဖြင့် အမြစ်ပြတ်ပယ်သတ်နိုင်ရန် ကြိုးစားအားထုတ်နေမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ဆရာတော် ဘုရားကြီးက -             

"ယောဂီတို့ ယခုကြိုးစားနေကြတဲ့ လောကုတ္တရာစီးပွားက တစ်ခဏစာ စီးပွားမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။ တစ်ဘဝစာ စီးပွားရေးမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး၊ သံသရာအဆုံးထိ အကျိုးပေးခံစားရမယ့် စီးပွားရေးပဲ။ မရှိတဲ့ ပန်းတိုင်၊ မသိတဲ့ ပန်းတိုင်၊ မမြင်တဲ့ပန်းတိုင်များနဲ့ တခြားစီပဲ။ တို့ ယောဂီအားလုံးလည်းပဲ ကိလေသာအကျင့် အယုတ်မျိုးသုံးဆင့်တို့ကို မဂ္ဂင်အကျင့် အမြတ်မျိုး သိက္ခာသုံးဆင့်ဖြင့် အားနည်းအောင် ဖြတ်၊ အားပြတ်တော့ လှဲနိုင်ကြပြီး မဂ်အဆင့်ဆင့်တို့ဖြင့် အပါယ်၊ ကာမ၊ ဘဝတို့မှ ကျွတ်ခွင့်ရအောင် ကြိုးစားကြ" ဟု လေးနက်စွာ မိန့်မှာတော်မူခဲ့ပါသည်။

🔹 နိဂုံး             

သံသရာတစ်ကွေ့မှသည် ယနေ့တိုင်အောင် ရှင်သန်ခွင့်ရခဲ့သော ဘဝပေါင်းများစွာတွင် လောကီစီးပွား ရေးအတွက်သာ အချိန်ကုန်ခဲ့ကြသည်က များပါသည်။ ယခုအခါ သစ္စာတရားကို ညွှန်ပြမည့် ဆရာကောင်း သမားကောင်းများနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရခိုက်၊ မိမိတို့၏ နှာသီးဖျားထက်တွင် သတိတရားကို ခိုင်မြဲစွာ တည်ဆောက် ၍ လောကုတ္တရာစီးပွားကို ရှာမှီးကြရမည့် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်ပါသည်။ ယောဂီသူတော်စင်အပေါင်းတို့သည် ဆရာတော်ဘုရားကြီး ညွှန်ပြတော်မူခဲ့သည့်အတိုင်း သတိဟူသော လက်နက်ဖြင့် ကိလေသာ ရန်သူကို အဆင့်ဆင့် ဖြိုခွင်းကာ၊ အပါယ်၊ ကာမ၊ ဘဝ ဟူသော သံသရာဝဲသြဃမှ အပြီးတိုင် လွတ်မြောက်နိုင်ကြပါစေသတည်း။

💡 (လက်တွေ့ကျင့်သုံးရန် အနှစ်ချုပ်)

 • သတိတစ်လုံးတည်းကိုသာ ဖမ်းဆုပ်ပါ - တရားများ မည်မျှပင်များပြားစေကာမူ လက်တွေ့ကျင့်သုံးရာတွင် "သတိ" တစ်လုံးတည်းသာ အဓိကဖြစ်ကြောင်း မှတ်ယူပါ။ 

• နှာသီးဖျားတွင် သစ္စာရှာပါ - ဝင်လေထွက်လေကို သတိကပ်၍ မှတ်နေခြင်းသည်ပင် သစ္စာလေးပါးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပွားများနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်ပါ။ 

• အဆင့်လိုက် တိုက်ခိုက်ပါ - ကိုယ်နှုတ်အမူအရာကို သီလဖြင့်ထိန်းပါ၊ စိတ်အကြံအစည်ကို သမာဓိဖြင့်ထိန်းပါ၊ ပုန်းကွယ်နေသော ကိလေသာကို ပညာဖြင့် အမြစ်ဖြတ်ပါ။ 

• အမှတ်မပြတ်ပါစေနှင့် - တစ်ချက်မှတ်လိုက်တိုင်း ကိလေသာဟောင်းများ ခေတ္တပြတ်တောက်သွားပြီး ကိလေသာသစ်များ ဝင်မလာနိုင်တော့သဖြင့် အမှတ်မပြတ်စေရန် ကြိုးစားပါ။

#ငြိမ်းချမ်းသာ #တရားအမြုတေများ_၂၂

#သုဝဏ္ဏသျှမ် #စာပြီးရက်စွဲ-17-4-2026 #မြန်မာနှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့

စစ်မှန်သော လူပီသမှု၏ အနှစ်သာရ

 စစ်မှန်သော လူပီသမှု၏ အနှစ်သာရ

🌴🌴🌺🌴🌴🌺🌴🌴🌺

တောနက်ထဲက ဝံပုလွေတစ်ကောင်ဟာ သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်ကို သတ်ဖြတ်အမဲလိုက်တဲ့အခါ၊ ဒါဟာ တောတွင်းသဘာဝရဲ့ အေးစက်ပြီး မလွှဲမရှောင်သာတဲ့ ရှင်သန်ရေးနိယာမကို လိုက်နာနေခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီဝံပုလွေဆီမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခပေးချင်တဲ့ အငြိုးအာဃာတ မရှိပါဘူး။ အသက်ရှင်သန်ဖို့ဆိုတဲ့ ဇီဝကမ္မဗီဇ ရဲ့ တောင်းဆိုချက်သာ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လူသားတွေကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲဒီတိရစ္ဆာန်တွေထက် ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ အဆင့်အတန်းမှာ ရှိတယ်လို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတတ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းနိုင်တယ်၊ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့အစည်းတွေကို တည်ဆောက်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ "လူ" လို့ခေါ်တဲ့ မျိုးစိတ်တစ်ခုရဲ့ သွေးသားဗီဇကို သယ်ဆောင်ထားကြတယ်။

 

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ရရှိထားတဲ့ အဲဒီဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ အခွင့်အရေးကြီးဟာ အနှစ်သာရမပါတဲ့ အခွံ သက်သက်သာ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်ကော။ "လူသားဆန်မှု" ဆိုတာ အမေ့ဝမ်းဗိုက်ထဲက ကျွတ်လာတာနဲ့ အလို အလျောက် အမွေဆက်ခံရရှိလိုက်တဲ့ အရာတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ နေ့စဉ်ကြုံတွေ့နေရတဲ့ လောကဓံလှိုင်းတံပိုး တွေကြားမှာ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေနဲ့ ခက်ခဲစွာ တည်ဆောက်ယူရတဲ့ အရာတစ်ခု သာ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်ကော။

 

တိရစ္ဆာန်လို ရှင်သန်ခြင်းနဲ့ စစ်မှန်တဲ့ လူသားအဖြစ် ရှင်သန်ခြင်းကြားက ခြားနားချက်ကို ကျွန်တော်တို့ တီထွင်ထားတဲ့ နည်းပညာတွေ၊ အသုံးအဆောင်တွေမှာ သွားရှာလို့ မရပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ "စေတနာနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်" တွေမှာသာ ရှာတွေ့နိုင်ပါတယ်။ ခေတ်သစ်လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အပေါ်ယံအလွှာတွေကို ခွာချပြီး ကြည့်လိုက်ရင်၊ အောင်မြင်မှုနဲ့ အတ္တအတွက် ရူးသွပ်စွာ ယှဉ်ပြိုင်နေမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တိရစ္ဆာန်ထက် တောင် နိမ့်ကျတဲ့ ဖျက်ဆီးလိုတဲ့ သဘာဝတွေ ဖုံးကွယ်နေတာကို မြင်တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ အမှန် တကယ် ဘယ်လိုရှင်သန်သင့်သလဲဆိုတာကို နားလည်ဖို့ဆိုရင်တော့၊ ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင် ဆရာတော်ဘုရားကြီးရဲ့ လေးနက်လှတဲ့ အဆုံးအမတွေကို နှလုံးသွင်းကြည့်ဖို့ လိုအပ်လှပါတယ်။

 အတ္တကြောင့် ပျောက်ဆုံးသွားရသည့် လူ့တန်ဖိုး

အပြိုင်အဆိုင် ပြင်းထန်လှတဲ့ ယနေ့ခေတ်ကြီးမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတွေကို "အင်အားကြီးသူသာ အနိုင်ရစတမ်း" ဆိုတဲ့ စကားလုံးလှလှလေးတွေနဲ့ အထင်အမြင် လွဲမှားနေတတ်ကြပါတယ်။ အခြားသူရဲ့ ပခုံးကို တက်နင်းပြီး အထက်ကို ရောက်အောင် တက်လှမ်းနိုင်သူကိုပဲ အောင်မြင်သူအဖြစ် ချီးကျူးတတ်ကြ တယ်။ ဒါပေမဲ့ သတိတရားကို အခြေခံတဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်ရင်တော့ ဒါဟာ တိုးတက်မှုမဟုတ်ဘဲ၊ ရှေးဦး လူရိုင်းခေတ်ဆီကို နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်သွားတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ မိမိရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို သူတစ်ပါးရဲ့ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေအပေါ်မှာ စနစ်တကျ တည်ဆောက်တဲ့အခါ၊ အဲဒီလူရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ဟာ တဖြည်းဖြည်း တိုက် စားခံရပြီး လူ့တန်ဖိုးတွေ ပျောက်ဆုံးသွားပါတော့တယ်။

 

မိမိအကျိုးအတွက် သူတစ်ပါးကို စနစ်တကျ ထိုးနှက်ဖျက်ဆီးတာဟာ ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ယွင်း ရုံတင်မကဘဲ "လူ" လို့ ခေါ်ဆိုနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းပါ ပျက်ယွင်းသွားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ လောကမှာ လူတစ် ယောက်ရဲ့ အောင်မြင်မှု သို့မဟုတ် ကျရှုံးမှုဟာ အခြားသူတွေနဲ့ ကွင်းဆက်မပြတ် ဆက်စပ်နေပါတယ်။ ကျွန် တော်တို့ဟာ အချင်းချင်း မှီခိုနေကြရတဲ့အတွက် သူတစ်ပါးကို ဖျက်ဆီးတာဟာ တကယ်တော့ ကျွန်တော် တို့ နေထိုင်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဒါကို မသိမြင်နိုင်လောက်အောင် အသိ ဉာဏ်ကန်းသွားရခြင်းရဲ့ အဓိကတရားခံကတော့ "ငါ" ဆိုတဲ့ အတ္တပါပဲ။ သူတစ်ပါးရဲ့ ကောင်းကျိုးကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပြီး မိမိက ရှင်သန်ကြီးထွားဖို့ ကြိုးစားတာဟာ လူသားအရေခြုံထားတဲ့ သားရဲစိတ်ဓာတ်ကို လက်ခံ ကျင့်သုံးလိုက်တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ဆရာတော်ဘုရားကြီးက...

 

"ကိုယ့်တစ်ကိုယ်ကောင်းအရယူလျက် သူ့တစ်ကိုယ်ကောင်း လိုက်လံဖျက်ဆီးခြင်းသည် လူ့အကျင့် မဟုတ်ချေ။" ဟု ပြတ်သားစွာ မိန့်ဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

 စစ်မှန်သော လူသားပီသမှု၏ အမြင့်မားဆုံး စံသတ်မှတ်ချက်

 

ဖျက်ဆီးလိုတဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုက လူ့အဆင့်အတန်းကို အောက်ဆုံးအထိ ဆွဲချသွားတယ် ဆိုရင်၊ "စစ်မှန်တဲ့" လူသားပီသမှုကတော့ သာလွန်မြင့်မြတ်တဲ့ အဆင့်တစ်ခုဆီကို ရုန်းကန်တက်လှမ်းဖို့ တောင်းဆိုနေပါတယ်။ လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်ခြင်းရဲ့ စံနှုန်းဟာ ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ အငြိုးအာဃာတ တွေ ကင်းစင်နေရုံသက်သက်နဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။ သူတစ်ပါးအတွက် ကိုယ်ကျိုးစွန့်ပြီး တက်တက်ကြွကြွ ကာ ကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးလိုတဲ့ စိတ်ဓာတ် ရှိဖို့ပါ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ မတ်စောက်တဲ့ လှေကားထစ်တွေကို တွယ်တက်ရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ "ငါ" ဆိုတဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အတ္တကနေ "ငါတို့" ဆိုတဲ့ အများဆီ ကို၊ အဲဒီကနေမှတစ်ဆင့် "သူတစ်ပါး" ဆိုတဲ့ ပရဟိတနယ်ပယ်ဆီကို အဆင့်ဆင့် ကူးပြောင်းသွားရခြင်းပဲ ဖြစ် ပါတယ်။

 

စစ်မှန်တဲ့ လူ့အကျင့်ဆိုတာ မိမိကိုယ်ကို ဗဟိုပြုတတ်တဲ့ စိတ်အခံကို အခြေခံကျကျ ပြောင်းလဲပစ် လိုက်ခြင်းပါပဲ။ ကိုယ့်အတွက် ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရနိုင်ဘူးဆိုရင်တောင်မှ သူတစ်ပါးရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်ပေးမယ့် "ဒိုင်းလွှား" တစ်ခုအဖြစ် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါဟာ သာမန် လူကောင်းတစ်ယောက် နေထိုင်သလိုနေပြတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အလွန်မြင့်မားတဲ့ သတိတရားကို လက်တွေ့ ကျင့်သုံးနေခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

 

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သတိတရားရှိနေခြင်းဆိုတာ မိမိရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် သိမြင်နေခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတစ်ပါးကို ကာကွယ်ပေးဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ဟာ အရင်ဆုံး ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ "ငါ" ဆိုတဲ့ အတ္တ၊ "ငါ့အတွက်" ဆိုတဲ့ လောဘတွေကို သတိနဲ့ စောင့်ကြည့်ပြီး အဲဒီအတ္တရဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေကို ငြင်းဆန်နိုင်စွမ်း ရှိရပါမယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ချင်တဲ့ စိတ်ရိုင်းလေး ပေါ်လာ တိုင်း ချက်ချင်းသတိထားမိပြီး အဲဒီစိတ်ကို ချုပ်ငြိမ်းသွားအောင် ထိန်းချုပ်နိုင်မှသာ သူတစ်ပါးအတွက် အကာ အကွယ်ပေးနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ကိုယ်ကျိုးစွန့်ခြင်းဟာ အတ္တကို အနိုင်ယူတဲ့ အမြင့်မားဆုံးသော အကျင့်မြတ် ဖြစ်လာရခြင်းပါ။

 

သူတစ်ပါးရဲ့ ဘဝအလင်းရောင်လေး ငြိမ်းသက်မသွားစေဖို့အတွက်၊ ကိုယ့်ရင်ထဲက လောဘရမ္မက်ရဲ့ အော်ဟစ်တောင်းဆိုသံတွေကို တိတ်ဆိတ်သွားအောင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိရပါမယ်။ "လူပီသခြင်း" ဆိုတာ ကိုယ်က နစ်နာခံပြီး တစ်ဖက်လူကို ကာကွယ်ပေးဖို့ "ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ အပြုအမူ" ပါ။ ကိုယ့်ထဲက အလိုရမ္မက် တွေ၊ အတ္တသံတွေကို တိတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်မှသာ တစ်ဖက်လူရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ကျွန်တော်တို့ ကြားနိုင် မြင်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအမြင်ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်မယ်ဆိုရင်၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်ပကာသနနဲ့ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကို မေ့ထားနိုင်လေလေ၊ ကျွန်တော်တို့ဟာ "လူသားအပီသဆုံး" ဖြစ်လာလေလေပါပဲ။

 

"ကိုယ့်တစ်ကိုယ်ကောင်းမထောက်၊ သူ့တစ်ကိုယ်ကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးခြင်းသည်သာ လူ့အကျင့်မှန်တည်း။" သုညသင်္ခါရကထာ၊ မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်။

 အမည်နာမတစ်ခုမဟုတ်သော လူသားဖြစ်တည်မှု

လူသားဆန်မှုဆိုတာ အိတ်ထဲထည့်ထားလို့ရတဲ့ 'လက်မှတ်' သို့မဟုတ် အမည်နာမတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ အမြဲတမ်း လျှောက်လှမ်းနေရမယ့် 'ခရီးစဉ်' သို့မဟုတ် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှု တစ်ခုပါ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ လူအဖြစ် မွေးဖွားလာရုံနဲ့တင် ခရီးဆုံးရောက်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကြုံတွေ့ရတဲ့ လမ်းဆုံလမ်းခွတိုင်းမှာ မှန်ကန်တဲ့ ကျင့်ဝတ်လမ်းကို ရွေးချယ်လျှောက်လှမ်းနေမှသာ စစ်မှန်တဲ့ လူသားအဖြစ် တည်ရှိနေမှာ ဖြစ်ပါ တယ်။

 

ကျွန်တော်တို့ အများစုဟာ အဲဒီအစွန်းနှစ်ဖက်ကြားက ကြားနယ်မြေမှာ ဗျာများနေတတ်ကြပါတယ်။ ဖျက်ဆီးမယ့် သားရဲလည်းမဟုတ်သလို၊ လုံးဝဥဿုံ ကိုယ်ကျိုးစွန့်မယ့် သူတော်စင်လည်း မဟုတ်ကြသေး ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆရာတော်ကြီးရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်အရတော့ ဒီကြားနယ်မြေဟာ အစဉ်အမြဲ ပြောင်းလဲနေတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုပါ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဖျက်ဆီးလိုတဲ့ သားရဲစိတ်ဆီကို ဖြစ်စေ၊ ဒါမှမဟုတ် စောင့်ရှောက်လိုတဲ့ လူသားစိတ်ဆီကို ဖြစ်စေ တစ်ဖက်ဖက်ကို အမြဲတမ်း ဦးတည်ရွေ့လျားနေကြတာပါ။ ဒီမှာ သတိထားသင့်တဲ့ အချက်တစ်ချက်ကတော့ မိမိရဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ သူတစ်ပါးရဲ့ ပျက်စီးခြင်းတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာဆိုရင် အဲဒီအောင်မြင်မှုဟာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့တယ်ဆိုတာပါပဲ။

နှလုံးသားထဲက မှန်တစ်ချပ်

 မဟာဗောဓိမြိုင် ဆရာတော်ဘုရားကြီးရဲ့ အဆုံးအမဟာ ကျွန်တော်တို့ နေ့စဉ်ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ဘဝခရီးလမ်းအတွက် အလွန်ကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့ မှန်တစ်ချပ်ပါပဲ။ အဲဒီမှန်ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန် တော်တို့ မြင်ရမှာက အသားအရေ၊ ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နှလုံးသားနဲ့ စိတ် ဝိညာဉ်ရဲ့ အစစ်အမှန် ပုံရိပ်တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။

 

လောကကြီးထဲကို နေ့စဉ် ရှင်သန်ရုန်းကုန်ဖို့ ထွက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့မှာ ရွေးချယ်စရာ လမ်း နှစ်သွယ် အမြဲရှိနေပါတယ်။ တစ်လမ်းကတော့ ကိုယ့်အတ္တအတွက် သူတစ်ပါးကို နင်းခြေသွားမယ့်လမ်း ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်လမ်းကတော့ ကိုယ့်အကျိုးကို မငဲ့ဘဲ သူတစ်ပါးကို ဖေးမကူညီမယ့်လမ်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လူသား တစ်ယောက်အဖြစ် မွေးဖွားလာခြင်းဟာ ဇီဝဗေဒအရ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ "လူပီသစွာ ရှင်သန်ခြင်း" ဆိုတာကတော့ ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင် နေ့စဉ် ရွေးချယ်ရမယ့် အနုပညာတစ်ရပ် ဖြစ်ပါတယ်။

 

ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန် ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ ချန်ရစ်ခဲ့နိုင်မှာက ဘဏ်စာအုပ်ထဲက ကိန်း ဂဏန်းတွေ၊ ရာထူးဂုဏ်သိမ်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတစ်ပါးရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ဘယ်လောက် သုတ်ပေး နိုင်ခဲ့သလဲ၊ သူတစ်ပါးရဲ့ ဘဝတွေကို ဘယ်လောက် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ခဲ့သလဲ ဆိုတဲ့ မေတ္တာတရား ရဲ့ ခြေရာတွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်တစ်ကိုယ်ကောင်းအတွက် သူတစ်ပါးကို ဖျက်ဆီးမယ့်အစား၊ သူတစ်ပါးရဲ့ အကျိုးကို စောင့်ရှောက်ပေးခြင်းဆိုတဲ့ "လူ့အကျင့်မှန်" ကို ရွေးချယ်ခြင်းဖြင့်၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှင်သန်ခြင်းကို အဓိပ္ပာယ်အရှိဆုံးနဲ့ အလှပဆုံးဖြစ်အောင် ပုံဖော်သွားကြရအောင်ပါ။

မေတ္တာဖြင့်

ငြိမ်းချမ်းသာ

#ငြိမ်းချမ်းသာ #Quote-based Article

#သုဝဏ္ဏသျှမ် #စာပြီးရက်စွဲ-20-4-2026

မငြိမ်သက်တဲ့ကမ္ဘာမှာ အငြိမ်သက်ဆုံး နေထိုင်နည်း

 မငြိမ်သက်တဲ့ကမ္ဘာမှာ အငြိမ်သက်ဆုံး နေထိုင်နည်း

🌸🌸🌿🌸🌸🌿🌸🌸🌿

(မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ လမ်းညွှန်ချက်)

အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲပျက်စီးနေတဲ့ ဒီလောကကြီးမှာ ကျွန်တော်တို့တွေဟာ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ၊ ပူဆွေးသောကတွေ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကြားမှာ မကြာခဏ နစ်မွန်းနေတတ်ကြပါတယ်။ ဒီလို လူတိုင်းကြုံတွေ့ရတဲ့ အခက်အခဲတွေအတွက် ရှုပ်ထွေးပြီး အဆင့်တွေအများကြီးပါတဲ့ ဖြေရှင်းနည်းတွေကိုပဲ ကျွန်တော်တို့က အကျင့်ပါပြီး လိုက်ရှာနေမိတတ်ကြတယ်။ တကယ်တမ်းမှာတော့ ဗုဒ္ဓရဲ့မွန်မြတ်သန့်ရှင်းတဲ့ အဆုံးအမတွေက ပိုပြီးစွမ်းအားထက်မြက်မှုလည်းရှိ၊ ရှင်းလင်းလွယ်ကူမှုလည်းရှိတဲ့ အခြားရွေးချယ်စရာတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေပါတယ်။ အဲဒါကတော့ သတိရှိရှိ နေဖို့ပါပဲ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ တောရပ်မှီတရားရှာမှီးခဲ့တဲ့ မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီးက "သတိ" တရားကို ဘဝခရီးကို ဖြတ်သန်းရာမှာ မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ "ဆောင်ဓားပမာ" ရည်ညွှန်းမိန့်မှာတော်မူလေ့ရှိပါတယ်။

"သတိကို လက်ကိုင်ထားဖို့" ဆိုတဲ့ ဒီလမ်းညွှန်ချက်ဟာ သစ္စာလေးပါးကို သိမြင်နိုးကြားခြင်းဆီသွားမယ့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ချက်တစ်ခုပါ။ ဒါဟာ ပြင်ပအခြေအနေတွေရဲ့ သားကောင်အဖြစ် ခံယူမယ့်အစား မိမိရဲ့ အတွင်းစိတ်သန္တာန်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ထိန်းချုပ်လိုသူတိုင်းအတွက် အုပ်ချုပ်မှုစည်းမျဉ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ သတိတရားကို လုပ်ချင်လုပ်၊ မလုပ်ချင်နေ ရွေးချယ်နိုင်တဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုအဖြစ် သဘောမထားဘဲ၊ စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားတဲ့ ဆောင်ဓားတစ်လက်အဖြစ် သဘောထားမယ်ဆိုရင် ဘဝရဲ့ ရှုပ်ထွေးပွေလီမှုတွေအပေါ်မှာ မဟာဗျူဟာကျကျ အသာစီးရယူနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

 ၁။ သောကကို တွန်းလှန်မယ့် မဟာဗျူဟာ

ဆရာတော်ဘုရားကြီးက "သတိတစ်လုံး၏စွမ်းအား" ကဗျာမှာ သတိတရားဟာ ပူဆွေးသောကရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို ရပ်တန့်စေနိုင်တဲ့ အသေချာဆုံး မဟာဗျူဟာဖြစ်ကြောင်း ရေးသားတော်မူခဲ့ပါတယ်။

"သောကကင်းစင်၊ နေလိုချင်၊ သူ့လျှင်မြဲမြဲပွား။

ငိုကြွေးကင်းလို၊ ပျော်ရွှင်လို၊ သူ့ကိုပိုင်အောင်မျှား။"

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝတွေထဲ သောကဆိုတာ ဘာကြောင့် ဝင်လာရတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ဟာ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာ မနေဘဲ ပြီးဆုံးသွားတဲ့ အတိတ်က ဆုံးရှုံးမှုတွေဆီ ပြန်တွေးပြီး နောင်တရနေတတ်သလို၊ မရောက်လာသေးတဲ့ အနာဂတ်အတွက်လည်း ကြိုတင်ပြီး ပူပန်ကြောက်ရွံ့နေတတ်လို့ပါပဲ။ စိတ်က ဒီလို ဟိုပြေးဒီလွှား ဖြစ်နေတဲ့အခါ သောကမီးတွေက အလိုလို လောင်ကျွမ်းလာတော့တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သတိတရားကို လက်ကိုင်ထားလိုက်တဲ့အခါ စိတ်ဟာ အတိတ်နဲ့ အနာဂတ်ဆီကို လွင့်မျောခွင့် မရတော့ဘဲ လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာပဲ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။

ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာနေခြင်းအားဖြင့်၊ ကျွန်တော်တို့ဟာ သောကပူဆွေးမှု သံသရာလည်နေတာကို ရပ်တန့်လိုက်နိုင်ပါတယ်။ သတိတရားနဲ့ လောကကို ရှုမြင်နိုင်တဲ့အခါ အတိတ်က ဆုံးရှုံးမှုတွေ ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်အတွက် ပူပန်မှုတွေဆိုတဲ့ စိတ်လွင့်မျောမှုတွေကို တားဆီးနိုင်မှာပါ။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်ပါတယ်။ မရှိတော့တဲ့အရာတွေနဲ့ ရောက်မလာသေးတဲ့အရာတွေရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ငြိမ်သက်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ကြားဖြတ်လုယူသွားတာကို ငြင်းဆန်လိုက်တာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

 ၂။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ကာကွယ်ခြင်း

ကျွန်တော်တို့ဟာ သတိတရားကို ငြိမ်သက်စွာ အနားယူတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ်သာ မကြာခဏ အထင်မှားတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာတော်ကြီးကတော့ ဒါကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်နဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တောက်ပမှုတို့ရဲ့ အရင်းအမြစ်အဖြစ် ပုံဖော်ထားပါတယ်။ ကိုယ် "ပန်း" တာနဲ့ စိတ် "နွမ်း" တာကို ခွဲခြားပြထားပြီး၊ သတိတရားကို မှန်ကန်စွာ အသုံးချခြင်းက အဲဒီနှစ်ခုစလုံးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်လို့ မိန့်မှာတော်မူထားပါတယ်။ သတိကို "ဆောင်" ထားခြင်းအားဖြင့်၊ ခေတ်သစ်ဘဝရဲ့ ဖိအားတွေအောက်မှာတောင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှင်သန်တက်ကြွမှုဟာ မတုန်မလှုပ် ခိုင်မာနေမှာ သေချာပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ အလေးထားပြီး သိထားစရာတစ်ခုရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ သတိကို "ဆောင်" ထားရတာဟာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု တိုးလာတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ တကယ်တမ်းမှာတော့ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သွားတဲ့ ခံစားမှုကို ရရှိစေနိုင်တာပဲဖြစ်ပါတယ်။ "သတိတရား" ကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့အခါ၊ ကျွန်တော်တို့ ခွန်အားတွေကို ခန်းခြောက်စေတတ်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပွတ်တိုက်မှုတွေနဲ့ မလိုအပ်တဲ့ ဆူညံသံတွေကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်မှာပါ။ စိတ်ဟာ နွမ်းနယ်သွားမယ့်အစား အေးချမ်းငြိမ်သက်လာပြီး၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ဖြစ်နိုင်ခြေကနေ အမြင့်မားဆုံးသော စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ ကြည်လင်ပြတ်သားမှု အခြေအနေဆီ ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်ပါတယ်။

ဒါကိုပဲ ဆရာတော်ကြီးက-

"ကိုယ်မပန်းလို၊ မနွမ်းလို၊ သူ့ကိုနိုင်အောင်သာ။

စိတ်မနွမ်းအောင်၊ သူ့ကိုဆောင်၊ ထွန်းပြောင်လှိုင်လှိုင်ဘွား။"

လို့ ရေးသားတော်မူခဲ့ပါတယ်။

 ၃။ အမြင့်ဆုံးသော လွတ်မြောက်မှုအတွက် မရှိမဖြစ်တဲ့ သော့ချက်

သတိတရားဟာ စိတ်ဖိစီးမှုတွေကနေ ချက်ချင်း သက်သာရာရစေတဲ့အပြင်၊ အမြင့်မားဆုံးသော လောကုတ္တရာအကျိုးကျေးဇူးတွေအတွက် အလျှော့ပေးလို့မရတဲ့ လိုအပ်ချက်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပါတယ်။ နိဗ္ဗာန်နဲ့ မဂ်ဖိုလ်ကို ရှာဖွေနေသူတွေအတွက် ဆရာတော်ကြီးက - လွတ်မြောက်မှုဆိုတာ ကံတရား ဒါမှမဟုတ် ပြင်ပက ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးဦးကြောင့် ရလာတာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ "သတိကို လက်ကိုင်ထားခြင်း" နဲ့ အကြွင်းမဲ့ ပြင်းပြစွာ ပွားများအားထုတ်ခြင်းရဲ့ တိုက်ရိုက် အကျိုးဆက်သာလျှင် ဖြစ်တယ်လို့ ပြတ်သားစွာ မိန့်ဆိုထားပါတယ်။

သတိတစ်လုံးစွမ်းအား ကဗျာမှာတော့-

"နိဗ္ဗာန်မဂ်ဖိုလ်၊ မှန်ရလို၊ သူ့ကိုနာနာပွား။"

လို့ ရေးသားတော်မူပါတယ်။

"သတိတစ်လုံး လက်ကိုင်ထား" ဆိုတဲ့ အဆုံးအမက ကျွန်တော်တို့တွေ လောကုတ္တရာခရီးစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းရာမှာ အလွယ်ကူဆုံးနဲ့ အမှန်ကန်ဆုံး ပြုကျင့်နိုင်တဲ့ ဆရာတော်ကြီးရဲ့ အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ မိန့်မှာချက်ဖြစ်ပါတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ဟာ နိဗ္ဗာန်တည်းဟူသောအမြင့်ဆုံးပန်းတိုင်ကို ရောက်ရှိလိုတယ်ဆိုရင်၊ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ကျင့်ကြံမှုမျိုးကနေ ကျော်လွန်ပြီး သတိတရားကို အချိန်တိုင်း ကိုင်ဆောင်ထားဖို့ လေ့ကျင့်အားထုတ်ကြရမှာဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအကျင့်ဟာ ကျွန်တော်တို့ကို ဘဝသံသရာရဲ့ မြူနှင်းတွေကြားထဲကနေ ပြီးပြည့်စုံစွာ လွတ်မြောက်စေနိုင်မှာဖြစ်ပြီး ငြိမ်သက်ငြိမ်းချမ်းမှုဆီကို ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ယာဉ်ရထားဆိုတာ အသေအချာပါပဲ။

၄။ နေ့စဉ်ဘဝမှာ သတိကို  

ဘယ်လိုလက်တွေ့လေ့ကျင့်မလဲ

ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့ သတိတရားကို ကျွန်တော်တို့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ ဘယ်လို လက်တွေ့ကျင့်သုံးမလဲ။ သိပ်ပြီး ခက်ခဲတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရိုးရှင်းတဲ့ အလေ့အကျင့်လေးတွေကနေ စတင်လို့ ရပါတယ်။

 အသက်ရှူတာကို သတိထားပါ - မနက်အိပ်ရာနိုးတာနဲ့ ဖုန်းကို အရင်မကြည့်ဘဲ၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဝင်လေထွက်လေလေးကို ၅ မိနစ်လောက် သဘာဝအတိုင်း သိနေပေးပါ။ ဒါဟာ တစ်နေ့တာအတွက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အုတ်မြစ်ချလိုက်တာပါပဲ။

 လက်ရှိအလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ - လမ်းလျှောက်ရင် လမ်းလျှောက်မှန်းသိပါ၊ ရေချိုးရင် ရေချိုးမှန်းသိပါ၊ ထမင်းစားရင် စားနေမှန်းသိပါ။ စိတ်က တခြားကို ရောက်သွားတိုင်း ချက်ချင်းသတိပြုမိပြီး လက်ရှိလုပ်နေတဲ့ အလုပ်ဆီ ပြန်ဆွဲခေါ်လာတာဟာ ဆရာတော်ကြီး မိန့်သလို သတိကို လက်တွေ့အားဖြင့် ကျင့်သုံးနေတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

 စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို သတိနဲ့ စောင့်ကြည့်ပါ - လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ အဆင်မပြေမှုတွေ ကြုံလာတဲ့အခါ၊ ဒေါသထွက်လာတဲ့အခါမျိုးမှာ တုံ့ပြန်မှု မလုပ်ခင် "ငါ ဒေါသထွက်နေပြီ" လို့ ကိုယ့်စိတ်ကို သတိနဲ့ ကပ်ကြည့်လိုက်ပါ။ အဲဒီလို သိလိုက်ရုံနဲ့တင် ဒေါသရဲ့ အရှိန်ဟာ တစ်ဝက်မက လျော့ကျသွားပြီး အမှားအယွင်းကင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံး

ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီးက ကျွန်တော်တို့ လောကလူသားတွေရဲ့ ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ အခြေခံကျတဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တစ်ခုတည်းအဖြစ် သတိကို ပေးသနားတော်မူပါတယ်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုရဲ့ လေးလံခြင်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပူဆွေးသောကရဲ့ နာကျင်မှုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုမိုနက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှာဖွေခြင်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဖြေရှင်းနည်းကတော့ အတူတူပါပဲ။ အဲဒါကတော့ သတိတရားကို ပွားများခြင်းပါ။ သတိတရားကို မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ ဆောင်ဓားအဖြစ် သဘောထားခြင်းအားဖြင့်၊ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ဘဝမုန်တိုင်းတွေကြားမှာ မတုန်မလှုပ် ရပ်တည်နိုင်စွမ်းကို ကျွန်တော်တို့ ရရှိလာမှာပါ။

အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ဟာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကုစားမှုတွေကို ရှာဖွေနေတာကနေ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ ဒီတစ်ခုတည်းသော သတိတရားရှိခြင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့နေ့စဉ်ဘဝ အတွေ့အကြုံတွေဟာ ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားမလဲ။ သတိတရားကို ကျွန်တော်တို့လက်ထဲကနေ ဘယ်သောအခါမှ မကွာစေဘဲ၊ တန်ဖိုးရှိတဲ့ဘဝရှင်သန်ရေးအတွက် အဓိက အရင်းအနှီးအဖြစ် သဘောထားလိုက်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုအရာတွေ ဖြစ်ပေါ်လာမလဲ။ ဒီမေးခွန်းရဲ့အဖြေကိုသိအောင် သတိရှိခြင်းအကျင့်ကို ဒီကနေ့ပဲ စလိုက်ကြရအောင်ပါ။

#ငြိမ်းချမ်းသာ #သတိဖြင့် နေထိုင်ခြင်း_၁ #Mindful Living-1

#သုဝဏ္ဏသျှမ် #စာပြီးရက်စွဲ-19-4-2026

သတိမဂ္ဂင်ဖြင့် သံသရာစစ်ပွဲကို အောင်နိုင်ခြင်း

 သတိမဂ္ဂင်ဖြင့် သံသရာစစ်ပွဲကို အောင်နိုင်ခြင်း 

🌿🌿🌺🌿🌿🌺🌿🌿🌺

 

 ယခင်အပိုင်းတွင် သတိတစ်လုံးတည်းဟူသော လက်နက်ဖြင့် ကိလေသာသုံးတန်ကို အဆင့်ဆင့် ဖြိုခွင်းပုံကို လေ့လာခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါသည်။ ယခုအခါ ထိုသတိမဂ္ဂင်ဖြင့်ပင် လူသားတိုင်း ရင်ဆိုင်နေရသော အမှန်တရား (သစ္စာ) ကို ရှုမြင်ကာ၊ အဆုံးမရှိ လည်ပတ်နေသောသံသရာဝဋ်အတွင်းမှ မည်သို့ ထွက်ရမည်ဟူသော ကျင့်စဉ်များကို ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီးက ဆက်လက်ဟောကြား ပြသတော်မူပါသည်။

 လူသားတိုင်းနှင့် သက်ဆိုင်သော အမှန်တရား (သစ္စာ) 

"သစ္စာ" ဆိုသည်မှာ အများသဘောတူ လက်ခံထား၍ မှန်သော အမှန်တရားမျိုး မဟုတ်ပေ။ လူတစ်မျိုးတည်း၊ ဘာသာတစ်ဘာသာတည်းနှင့်သာ သက်ဆိုင်သော အမှန်တရားလည်း မဟုတ်ပေ။ ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ လူ၊ နတ်၊ ဗြဟ္မာ၊ တိရစ္ဆာန် အားလုံးနှင့် ကိုက်ညီနေသော သဘာဝအမှန်တရားသာ ဖြစ်ပါသည်။

အဆိုပါ သစ္စာတရား (၄) ပါးမှာ - 

၁။ ဒုက္ခသစ္စာ - ဝဋ်သုံးပါးကြား လှည့်ပတ်နေရခြင်းသည် ဆင်းရဲခြင်း။ 

၂။ သမုဒယသစ္စာ - ဝဋ်သုံးပါးဖြစ်ပွားခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော တဏှာသုံးကွင်း၌ စွပ်မိနေခြင်းကို ခင်မင် နေခြင်း။ 

၃။ နိရောဓသစ္စာ - တဏှာသုံးပါးကို မဂ္ဂင်ပွားခြင်းဖြင့် တားနိုင်ခြင်းကြောင့် ချုပ်ပြတ်သွားခြင်း။ 

၄။ မဂ္ဂသစ္စာ - တဏှာချုပ်ပြတ်၍ ဝဋ်စုရပ်ရန် မပြတ်ပွားနေခြင်းဖြင့် ဆီးတားသုတ်သင်ခြင်း။

ဤလေးပါးတို့သည် အရိယာတို့သာ မြင်နိုင်ကြသဖြင့် "အရိယာသစ္စာ" ဟု ကင်ပွန်းတပ်ထားသော်လည်း၊ အမှန် စင်စစ် သတ္တဝါအားလုံးတို့တွင် ရှိနေသော၊ မည်သူမျှ မလွတ်ကင်းနိုင်ကြသော အမှန်တရားများပင် ဖြစ်ပါသည်။

ထိုလေးပါးအနက် ဒုက္ခသစ္စာနှင့် သမုဒယသစ္စာကို ပုထုဇဉ်တိုင်းက နှစ်သက်စွာ လက်ခံကျင့်သုံးနေကြပြီး၊ နိရောဓသစ္စာနှင့် မဂ္ဂသစ္စာကိုမူ အရိယာသူတော်စင်များကသာ အမြဲလက်ကိုင် အသုံးပြုကြပါသည်။ မည်သည့်လူမျိုး၊ မည် သည့်ဘာသာဝင်ပင် ဖြစ်စေကာမူ လမ်းသွားရင်း ခလုတ်တိုက်မိလျှင် နာကျင်ရသည်သာ ဖြစ်သည်။ သားသမီး သေဆုံးလျှင် ငိုကြွေးပူဆွေးရသည်သာ ဖြစ်သည်။ မွေးဖွားခြင်း၊ အိုမင်းခြင်း၊ နာကျင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်း ဟူသော ဒုက္ခတရားများကို မည်သည့် ဘာသာရေးပါရဂူ၊ ဆေးပါရဂူ၊ စီးပွားရေးပါရဂူကမျှ တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဒုက္ခသည် မည်သူ့ကိုမျှ မျက်နှာမလိုက်သော အများနှင့်သက်ဆိုင်သည့် အမှန်တရား(သစ္စာ)ပင် ဖြစ်ပါသည်။

 ဒုက္ခကို ဖန်တီးသည့် တဏှာ နှင့် လည်ပတ်နေသော ဝဋ်ရဟတ်ကြီး 

ထိုဆင်းရဲခြင်း(ဒုက္ခ)များကို ဖြစ်ပေါ်စေသော အကြောင်းရင်းမှာ ကိလေသာတဏှာများကို လက်ခံကြိုဆိုနေသော "သမုဒယသစ္စာ" ပင် ဖြစ်ပါသည်။

သမုဒယတွင် အမျိုးအစား (၃) ပါး ရှိပါသည် - 

 ကာမတဏှာ - ကာမအာရုံ (အဆင်း၊ အသံ၊ အနံ့၊ အရသာ၊ အတွေ့အထိ) ၌ သာယာခြင်း။ 

 ဘဝတဏှာ - မိမိ၏ ဘဝ၌ တွယ်တာခင်တွယ်ခြင်း။ 

 ဝိဘဝတဏှာ - ယခုထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝသစ်ကို တမ်းတခြင်း။

ထိုတဏှာသုံးမျိုးကို လက်ခံထားမိသဖြင့် သတ္တဝါတို့သည် အောက်ပါ ဝဋ်သုံးပါး ရဟတ်ကြီးထဲတွင် အဆုံးမရှိ လည်ပတ်နေကြရပါတော့သည် - 

 ကိလေသာဝဋ် - လိုရာရာတွေး၍ အခွင့်အရေး မျှော်လင့်သောစိတ် ဝင်လာခြင်း။ 

 ကမ္မဝဋ် - ထိုအခွင့်အရေးကို ရရန် ကိုယ်၊ နှုတ်တို့ဖြင့် ကြိုးစားအားထုတ် သိမ်းပိုက်ခြင်း။ 

 ဝိပါကဝဋ် - သိမ်းပိုက်ရရှိလာသည်များကို ခံစားရခြင်း။

ဥပမာအားဖြင့် - မိမိကြိုက်နှစ်သက်သော ကြက်သားဟင်းကို စားချင်စိတ် ပေါ်လာခြင်းသည် "ကိလေသာဝဋ်" ဖြစ်သည်။ ထိုဟင်းရရန် ဈေးသွားဝယ်ခြင်း၊ ချက်ပြုတ်ခြင်းသည် "ကမ္မဝဋ်" ဖြစ်သည်။ ကျက်သောအခါ အရသာခံ၍ စားသောက်ရခြင်းသည် "ဝိပါကဝဋ်" ဖြစ်သည်။ စားပြီးသောအခါ ကိစ္စမပြတ်သွားဘဲ နောက်ထပ် စားချင်စိတ်များ ထပ်မံပေါ်လာကာ ဝဋ်ရဟတ်ကြီး ဆက်လက် လည်ပတ်နေပါတော့သည်။

ဤဝဋ်သုံးပါးသည် ရပ်တန့်၍မရသော စက်ယန္တရားကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အစဉ်တစိုက် လည်ပတ်နေပါသည်။ တစ်ခါ တစ်ရံ ယခုဘဝတွင် မိမိက ပြုသူဖြစ်၍ တစ်ပါးသူက ခံရသော်လည်း၊ သံသရာတစ်ကွေ့တွင် ထိုသူက ပြန်လည်ပြုမူ သဖြင့် မိမိက ပြန်လည်ခံစားရတတ်သည်။ ဝဋ်ဆိုသည်မှာ သူတစ်ပါးက ပေးသည့်ဒုက္ခမျိုးမှသာ ဖြစ်သည်မဟုတ်။ မိမိ၏ မှားယွင်းသောလုပ်ရပ်ကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင် ဒုက္ခပြန်ရောက်ခြင်းသည်လည်း ဝဋ်လည်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ ကြောင့် ဆရာတော်ကြီးက "သူများ ပေးတဲ့ဒုက္ခမျိုးမှသာ ဝဋ်လည်တယ် မထင်နဲ့၊ တစ်ယောက်တည်း ကိုယ့်ပုဆိုးစ ကိုယ်နင်းလဲနေတာလည်း ဝဋ်ပဲ" ဟု ရှင်းလင်းဟောကြားထားပါသည်။

 ကိလေသာဝန်၊ ကမ္မဝန်၊ ခန္ဓာ့ဝန် 

ဤသို့ လည်ပတ်နေရသဖြင့် သတ္တဝါတို့သည် စိတ်ဖြင့်ထမ်းရသော (ကိလေသာဝန်)၊ အမှားများကျင့်၍ ထမ်းရသော (ကမ္မဝန်) နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ရှာဖွေကျွေးမွေးနေရသော (ခန္ဓာဝန်) ဟူသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး သုံးခုကို မနားတမ်း ထမ်းပိုးနေကြရပါသည်။

ဤအကြောင်းကို ဆရာတော်ကြီးက ဆက်လက်၍ "သည်ဝဋ်သုံးမျိုး လည်ပေးနေတဲ့အတွက်... ကိလေသာများကို စိတ်နဲ့ ထမ်းထားရတာကလည်း အလေးကြီးဗျာ့ (ကိလေသာဝန်)။ ကိုယ်လုပ်နှုတ်ဖွင့် အမှားကျင့်, ကျင့်ပေးနေရတာ ကလည်း နင့်လို့ဗျာ့ (ကမ္မဝန်)။ လိုချင်လို့ စရထားတဲ့ ဘဝတာဝန်ကို ထမ်းပေးနေရတာကလည်း အင့်လို့ဗျာ့ (ခန္ဓာ ဝန်)။ ကိုယ်မှာရှိတဲ့ ဦးခေါင်းတစ်လုံးနဲ့ ပခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်မှာ ဝန်ထုပ် ဝန်ပိုးကြီး သုံးခုနဲ့ သွားနေကြရတဲ့ ဒုက္ခ - ကြည့်ရင် မြင်နိုင်ကြပါတယ် ယောဂီတို့" ဟု ထပ်လောင်း သတိပေးဟောကြားထားပါသည်။

ယင်းအချက်များကို ခြုံငုံသုံးသပ်ရလျှင် အုပ်စုနှစ်ခု ကွဲထွက်လာပါသည်။ တဏှာသုံးမျိုးသည် အကြောင်းရင်း ဖြစ်သော "သမုဒယသစ္စာ" ဖြစ်ပြီး၊ ဝဋ်သုံးပါးနှင့် ဝန်ထုပ်ကြီးသုံးခုတို့မှာ ၎င်း၏ အကျိုးဆက် "ဒုက္ခသစ္စာ" ပင် ဖြစ်ပါသည်။

အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်ပုံမှာ - 

 တဏှာကြောင့် ကိလေသာအားလုံး ဖြစ်ပွားသည်။ 

 ကိလေသာအားလုံးက ထိုးဆွသဖြင့် ဝဋ်လည်ရသည်။ 

 ဝဋ်အားလုံး စုမိသောအခါ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ဖြစ်လာရသည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာတော်ကြီးက "ဒါ လူသားတိုင်း သတ္တဝါတိုင်း ငြင်းမရတဲ့ တစ်ခုကြိုက် တစ်ခုခံ၊ တစ်ခါကြိုက် တစ်ခါခံ ရမြဲဖြစ်တဲ့ သစ္စာတရား နှစ်ပါးပဲ မဟုတ်လား" ဟု လေးနက်စွာ မေးခွန်းထုတ် သတိပေးထားပါသည်။

ဆက်လက်၍လည်း ဤဝဋ်ဒုက္ခ၏ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ပုံကို "သူများနဲ့တွဲပြီး လည်ရမယ့် နောင်ဘဝဝဋ်ဒုက္ခ၊ လောကဓံ ကြမ်းနဲ့ တိုးမိလို့ ခံရမယ့် နောင်ဘဝ ဝဋ်ဒုက္ခ... အဲဒါများက လွတ်ကောင်းလွတ်မယ်၊ သည်တဏှာ လက်ခံမိရာက တစ်ယောက်တည်း လည်ပတ်နေရတဲ့ ဝဋ်ဒုက္ခသုံးမျိုးကျတော့ ဘယ်လူ၊ ဘယ်နတ်၊ ဘယ်ဗြဟ္မာ၊ ဘယ်သတ္တဝါတွေ တော့ လွတ်နေသေးတယ်လို့ ဆိုရဲပါ့မလဲ" ဟု မိန့်ဆိုကာ၊ တဏှာရှိနေသရွေ့ မည်သူမျှ ဤဝဋ်ဒုက္ခမှ မလွတ်ကင်း နိုင်ကြောင်း အတိအလင်း သတိပေးထားပါသည်။

 တံခါးပေါက်တွင် အစောင့်ချ၍ ဝဋ်ကို ဖြတ်တောက်ခြင်း 

ဝဋ်ရဟတ်ကြီးကို ရပ်တန့်ရန်အတွက် ဆရာတော်ကြီးက "အကြောင်းချင်းထပ်၍ ဖြတ်တောက်ခြင်း" ဟူသော ဗျူဟာ ကို ယခုလို လမ်းညွှန်ထားပါသည်။

၁။ အကြောင်းချင်းထပ်ခြင်း 

လောကီဘက်တွင် "အကြိုက်စိတ် (သမုဒယ)" သည် ဆင်းရဲခြင်း၏ အကြောင်းခံဖြစ်သလို၊ လောကုတ္တရာဘက်တွင် လည်း "မဂ္ဂင် (မဂ္ဂသစ္စာ)" သည် ချုပ်ငြိမ်းခြင်း၏ အကြောင်းခံ ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် အဆိုးအကြောင်းတရား (သမုဒယ) ပေါ်လာသည့်နေရာတွင် အကောင်းအကြောင်းတရား (မဂ္ဂင်) ကို ထပ်လိုက်ခြင်းဖြင့် ရန်သူကို ချေမှုန်းရမည် ဖြစ်သည်။

၂။ တံခါးစောင့် ဗျူဟာ 

ကိလေသာရန်သူသည် အာရုံခြောက်ပါး (မျက်စိ၊ နား၊ နှာ၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ်) တံခါးများမှ တိုးဝင်လာတတ်ပါသည်။ ထိုရန်သူကို တံခါးဝမှာတင် အပြတ်တိုက်ရန်မှာ - 

 အမြင်မှာဖြတ် မြင်သည့်ခဏ၌ "ချစ်စရာ၊ သာယာစရာ" ဟု နှလုံးသွင်းမမှားမီ၊ "မြင်တယ်.. မြင်တယ်" ဟု မဂ္ဂင်အစောင့်ချ၍ ဖြတ်လိုက်ပါ။ အမြင်သည် အမြင်မျှဖြင့် ရပ်သွားပါလိမ့်မည်။ 

 အကြားမှာဖြတ် အသံကြားသည့်ခဏ၌ သူမလာမီ ကိုယ်ကအရင်ဦးအောင် မဂ္ဂင်ဖြင့် ဖြတ်ပါ။ 

 အတွေးမှာဖြတ် အတွေ့အာရုံမရှိဘဲ စိတ်ထဲ၌ သာယာနေလျှင်လည်း "တွေးတယ်.. တွေးတယ်" ဟု မှတ်ပြီး သမုဒယပေါ်၌ မဂ္ဂင်ကို ထပ်ကာ ပစ်ချထားခဲ့ပါ။

၃။ ဝဋ်ယန္တရားကြီး ရပ်တန့်သွားပုံ 

သမုဒယတဏှာများက တရစပ်တိုးဝင်နေသော်လည်း မဂ္ဂင်အုပ်စုက ဝင်ရာတံခါးဝမှ မပြတ်မလပ် စောင့်၍ သတ်နေ လျှင် - 

 ကိလေသာဝဋ် ပျက်သည် ဖြစ်သည့်နေရာမှာတင် ပယ်သဖြင့် ရှေ့မဆက်တော့ဘဲ ပြတ်တောက်သွားသည်။ 

 ကမ္မဝဋ်နှင့် ဝိပါကဝဋ် ပျက်သည် ကိလေသာ အသက်ထွက်သွားသည့်အတွက် လုပ်ဆောင်မှု (ကမ္မ) နှင့် အကျိုး ပေး (ဝိပါက) တို့လည်း အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားရတော့သည်။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် အကြောင်းတရားဖြစ်သော တဏှာကို တံခါးပေါက်မှာတင် သတိဖြင့် ပိတ်ဆို့ လိုက်ခြင်းသည် အကျိုးတရားဖြစ်သော ဝဋ်ဒုက္ခရဟတ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ရပ်တန့်ပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။

 မဂ်အဆင့်ဆင့်ဖြင့် သံယောဇဉ်ကြိုးများကို အမြစ်ဖြတ်ခြင်း 

အကြောင်းတရားဖြစ်သော သမုဒယ (တဏှာ) အပေါ်သို့ အကြောင်းတရားဖြစ်သော မဂ္ဂ (သတိ) ဖြင့် ထပ်၍ ဖြတ်တောက်လိုက်သောအခါ၊ အကျိုးတရားဖြစ်သော နိရောဓ (ချုပ်ငြိမ်းမှု) ပေါ်လာပြီး ဝဋ်ဒုက္ခများ ပြတ်တောက်သွားရ ပါသည်။ ထိုသို့ သတိမဂ္ဂင်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ရှုမှတ်ပွားများလာသောအခါ မဂ်ဉာဏ်အဆင့်ဆင့် ပေါ်ပေါက်လာပြီး သတ္တဝါတို့ကို ချည်နှောင်ထားသော သံယောဇဉ်ကြိုးများကို အောက်ပါအတိုင်း အမြစ်ဖြတ် ပယ်သတ်ပါတော့သည် -

၁။ သောတာပတ္တိမဂ် (ပထမအဆင့် အောင်ပွဲ)

 ပယ်သတ်သော ကိလေသာများ - အစွဲကြီးမှု (ဒိဋ္ဌိ )၊ သံသယဖြစ်မှု (ဝိစိကိစ္ဆာ )၊ အကျင့်မှားကို အမှန်ထင်မှု (သီလဗ္ဗတပုရာမာသ )၊ မနာလိုမှု (ဣဿာ ) နှင့် သဝန်တိုမှု (မိစ္ဆရိယ ) စသည့် ကိလေသာ သံယောဇဉ် တရားကိုယ်များအားလုံး ချုပ်ငြိမ်းသွားသည်။

 အောင်ပွဲ - အပါယ်သံသရာကို ချဲ့ထွင်ပေးနေသည့် ဒိဋ္ဌိ ပြုတ်ကျသွားသဖြင့် အပါယ်ငရဲဘေးမှ အပြီးတိုင် လွတ်မြောက်သွားပါသည်။

၂။ သကဒါဂါမိမဂ် နှင့် အနာဂါမိမဂ် (ဒုတိယနှင့် တတိယအဆင့် အောင်ပွဲ)

 ပယ်သတ်သော ကိလေသာများ - သာယာတပ်မက်လိုသည့်စိတ် (ကာမရာဂ ) နှင့် စိတ်တိုင်းမကျမှု (ဗျာပါဒ ) စသည့် ကိလေသာ သံယောဇဉ်များကို အမြစ်ပြုတ် ပယ်သတ်သည်။

 အောင်ပွဲ - ကာမသံသရာကို ချဲ့ထွင်ပေးနေသည့် တဏှာ ပြတ်တောက်သွားသဖြင့် ကာမဘုံ၌ ကျင်လည် ရသော ဘေးမှ အပြီးတိုင် လွတ်မြောက်သွားပါသည်။

၃။ အရဟတ္တမဂ် (နောက်ဆုံး အပြီးသတ် အောင်ပွဲ)

 ပယ်သတ်သော ကိလေသာများ - မိမိကိုယ်ကို မြတ်နိုးနေမှု (မာန )၊ ဘဝအဆင့်အတန်းပေါ် သာယာမှု (ဘဝရာဂ )၊ သတိကို ဖုံးဖိသော မေ့လျော့မှု (အဝိဇ္ဇာ )၊ ထိုင်းမှိုင်းပျင်းရိမှု (ထိနမိဒ္ဓ ) နှင့် စိတ်ပျံ့လွင့်မှု (ဥဒ္ဓစ္စ ) အစရှိသော နောက်ပါကိလေသာ အားလုံးကို အကြွင်းမဲ့ ပျက်သုဉ်းစေသည်။

 အောင်ပွဲ - ဘဝသံသရာကို ချဲ့ထွင်တတ်သော မာနပါ ကင်းစင်သွားပြီဖြစ်၍ ဘဝသံသရာ တစ်ခုလုံးမှ အပြီးတိုင် ကျွတ်လွတ်သွားပါတော့သည်။

 အဓိက မှတ်သားဖွယ်ရာများ 

ဤဆောင်းပါး၏ အဓိကဆိုလိုရင်းကို အောက်ပါအတိုင်း အနှစ်ချုပ် ပြန်လည်မှတ်သားနိုင်ပါသည် - 

၁။ ရင်ဆိုင်နေရသော ပြဿနာ (ဒုက္ခသစ္စာ) - ကျွန်တော်တို့သည် အဆုံးမရှိ လည်ပတ်နေသော ဝဋ်ရဟတ်ကြီးအတွင်း၌ ပိတ်မိနေကြပြီး၊ စိတ်ဖြင့်ထမ်းရသော ကိလေသာဝန်၊ အမှားကျင့်၍ ထမ်းရသော ကမ္မဝန် နှင့် ဘဝတာ ဝန်ဖြစ်သော ခန္ဓာဝန် ဟူသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး (၃) ခုကို မနားတမ်း ထမ်းပိုးနေရသော ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်နေ ကြရပါသည်။

၂။ ဖြစ်ပွားရသော အကြောင်းရင်း (သမုဒယသစ္စာ) - ဤသို့ ဝဋ်လည်၍ ဒုက္ခရောက်နေရခြင်း၏ အဓိကတရားခံမှာ အာရုံများအပေါ် သာယာတပ်မက်နေသော "တဏှာ" ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ဤတဏှာကို လက်ခံကြိုဆိုမိခြင်းကြောင့်ပင်လျှင် မိမိပုဆိုးစ မိမိပြန်နင်း၍ လဲရသကဲ့သို့ ရှောင်လွှဲ၍မရသော ဝဋ်ဒုက္ခစက်ကွင်းထဲ၌ လည်ပတ်နေရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

၃။ လိုက်နာရမည့် ဖြေရှင်းချက် (မဂ္ဂသစ္စာ) - ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် အာရုံခြောက်ပါးတံခါးဝသို့ တဏှာရန်သူ တိုးဝင်မလာစေရန် "သတိလက်နက်" ကို စွဲကိုင်ကာ မပြတ်မလပ် စောင့်ကြပ်ဖမ်းဆီးရမည် ဖြစ်ပါ သည်။ အာရုံနှင့် တွေ့ထိတိုင်း "မြင်တယ်၊ ကြားတယ်" ဟု သတိမဂ္ဂင်ဖြင့် အကြောင်းချင်းထပ်၍ ဖြတ်တောက်ခြင်း သည်သာ တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်ဖြစ်ပါသည်။

၄။ ရရှိမည့် အောင်ပွဲရလဒ် (နိရောဓသစ္စာ) - အာရုံတံခါးဝ၌ သတိဖြင့် အပြတ်ဖြတ်တောက်နိုင်ပါက အရှိန်ပြင်းစွာ လည်ပတ်နေသော ဝဋ်ယန္တရားကြီးသည် ရုတ်ခြည်းရပ်တန့်သွားမည် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုသို့ ဝဋ်ပြတ်သွားခြင်းကြောင့် အပါယ်သံသရာ၊ ကာမသံသရာနှင့် ဘဝသံသရာတစ်ခုလုံးမှ အဆင့်ဆင့် ကျွတ်လွတ်ကာ အပြီးတိုင် အောင်ပွဲခံနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။

 နိဂုံး 

ကျွန်တော်တို့သည် သံသရာအစမှ ယနေ့တိုင်အောင် တဏှာတည်းဟူသော ကြိုးဖြင့် အချည်ခံရကာ ဝဋ်သုံးပါး ရဟတ်ကြီးထဲတွင် ခန္ဓာဝန်ကြီးကို ထမ်းလျက် မနားတမ်း လည်ပတ်နေခဲ့ကြရပါသည်။ ယခုအခါ ဤဆင်းရဲဒုက္ခ များမှ လွတ်မြောက်ရာ လမ်းမှန်ကို ညွှန်ပြမည့် တရားတော်များနှင့် တွေ့ဆုံနေပြီ ဖြစ်ပါသည်။ သို့ဖြစ်ရာ ယောဂီ သူတော်စင် အပေါင်းတို့သည် အာရုံခံစားခွင့် ရလေတိုင်း သုံးသာသုံး၍ စွဲခွင့်မသာရလေအောင်၊ မြင်တိုင်း ကြားတိုင်း သတိမပြတ် ကပ်၍ မှတ်လျက်က ဝဋ်သုံးချက်ကို ပယ်ဖျက်နိုင်ကြပါစေသတည်း။

 လက်တွေ့ကျင့်သုံးရန် အနှစ်ချုပ် 

အထက်ပါ တရားသဘောတရားများကို လက်တွေ့ဘဝတွင် အလွယ်တကူ ကျင့်သုံးနိုင်ရန် အောက်ပါအတိုင်း အနှစ်ချုပ် မှတ်သားနိုင်ပါသည် - 

 သစ္စာတရားကို သိပါ ဆင်းရဲခြင်း (ဒုက္ခ) နှင့် ဆင်းရဲရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း (တဏှာ) သည် မည်သူမျှ ရှောင်လွှဲ ၍မရသော အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း လက်ခံပါ။ 

 ဝဋ်ရဟတ်ကို မြင်ပါ တဏှာကြောင့် ကိလေသာ၊ ကမ္မ၊ ဝိပါက ဟူသော ဝဋ်သုံးပါးလည်ကာ ခန္ဓာဝန်၊ ကိလေသာဝန်၊ ကမ္မဝန်များကို အဆုံးမရှိ ထမ်းနေရကြောင်း သတိပြုပါ။ 

 တံခါးဝတွင် အစောင့်ချပါ အာရုံခြောက်ပါးမှ ဝင်လာမည့် ကိလေသာရန်သူကို "မြင်တယ်၊ ကြားတယ်၊ တွေးတယ်" ဟု သတိမဂ္ဂင်ဖြင့် တံခါးဝမှာတင် အပြတ်ရှင်းပါ။ 

 အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပါ သတိမဂ္ဂင် ဓားသွားကို မပြတ်သွေးခြင်းဖြင့် မဂ်ဉာဏ်အဆင့်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းကာ သံသရာ ဝဋ်ကို အပြီးတိုင် ဖြတ်တောက်ပါ။

#ငြိမ်းချမ်းသာ #တရားအမြုတေများ_၂၃

#သုဝဏ္ဏသျှမ် #စာပြီးရက်စွဲ-18-4-2026

ဗိုလ်ငါးပါး

 ကိလေသာကို ချေမှုန်းမည့် ဗိုလ်ငါးပါးအင်အားစု

( ဖတ်ရှုရန်ကြာချိန် - ၅ မိနစ် မှ ၇ မိနစ်ခန့်)

ပြီးခဲ့သော အပိုင်းတွင် ကိလေသာစစ်မြေပြင်၌ "သတိ" ဟူသော လက်နက်တစ်စင်းကို စွဲကိုင်လိုက်ရုံဖြင့် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး ယာဉ်ရထားကြီး အလိုအလျောက် တပ်ဆင်ပြီးသားဖြစ်သွားပုံကို လေ့လာခဲ့ကြပြီး ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် တပ်ဆင်ထားရုံမျှဖြင့် ရထားကြီးက ရှေ့သို့ ခရီးဆက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ နိဗ္ဗာန်ခရီးသို့ နှင်မည့် မဂ္ဂင်ယာဉ်ရထား ကြီး အရှိန်အဟုန်ကောင်းကောင်းဖြင့် ပြေးနိုင်ရန်အတွက် "အား" သွင်းပေးရန် လိုအပ်ပါသည်။ 

 

ထိုအကြောင်းကို ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီးက ယခုကဲ့သို့ ရှင်းလင်းမိန့်ကြားတော်မူပါသည်။

 မဂ္ဂင်ယာဉ်ရထားအတွက် အားဖြည့်ခြင်း (ဗိုလ် ၅ ပါး)

လောကီဖြစ်စေ၊ လောကုတ္တရာဖြစ်စေ မည်သည့်အလုပ်ကိုလုပ်လုပ် အောင်မြင်ရန်အတွက် "အား" (သို့ မဟုတ်) "ဗိုလ်" လိုအပ်ပါသည်။ ဗိုလ်ဆိုသည်မှာ အင်အား၊ သတ္တိ၊ အရည်အချင်းပြည့်ဝမှုကို ဆိုလိုပါသည်။ ဓမ္မစစ် မြေပြင်တွင် မဂ္ဂင်ယာဉ်ရထားကြီးကို မောင်းနှင်မည့် အင်အား (၅) မျိုးရှိပါသည်။ 

၁။ သဒ်ဓါဗိုလျ - မိရိုးဖလာ ယုံကြည်မှုအဆင့်မှသည် ကိုယ်တွေ့ကျင့်ကြံမှုဖြင့် ရလာသော ခိုင်မာသည့် ကိုယ်ပိုင်ယုံကြည်မှုအား။

၂။ ဝီရိယဗိုလ် - ကိုယ်တွေ့ကြုံ၍ ယုံကြည်လာသောအခါ စိတ်ချလက်ချ ဆက်လက်ကျင့်ကြံနိုင်ရန် ရဲတင်း သည့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုအား။ 

၃။ သတိဗိုလ် - တစ်ချက်နှင့်တစ်ချက် အဆက်မပြတ် အမှတ်ချင်းထပ်ကာ အရှိန်ဓာတ်သို့ ကူးပြောင်း သွားစေသည့် သတိအား။ 

၄။ သမာဓိဗိုလ် - အမှတ်ချင်းစပ်သွားသဖြင့် ကိလေသာများ အဆက်ပြတ်ကာ ရှုကွက်ပေါ်၌သာ စိတ် ကပ်တည်ငြိမ်နေသည့် သမာဓိအား။ 

၅။ ပညာဗိုလ် - ရှုကွက်၌ စိတ်ကပ်နေသဖြင့် အရှိကိုအရှိတိုင်း တပ်အပ်သေချာ ကွဲကွဲပြားပြား သိမြင်လာ သည့် ပညာအား။

 

ဗိုလ်များနှင့်ပတ်သက်၍ ဆရာတော်ကြီးက "သည်အင်အားသတ္တိများ ပါမလာရင် ကြိုးစားသလောက် အရာမထင်ဘူး။ တို့ သည်တရားအလုပ်မှရယ် မဟုတ်၊ လောကီ,လောကုတ် ဘယ်အလုပ်မျိုးမဆို သည်အား တွေပါမှ အားရလောက်အောင် အကျိုးဆက် ထွက်လာစေတယ်။" ဟု မိန့်ကြားတော်မူပါသည်။

 လောကီဥပမာဖြင့် ဓမ္မသတ္တိကို နားလည်ခြင်း

ဆရာတော်ကြီးက ဤ "ဗိုလ်" ခေါ်သည့် အင်အားများအကြောင်းကို နားလည်ရလွယ်ကူစေရန် ရွာထဲမှ ကာလသားတစ်ဦး မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ပိုးပန်းသည့် လောကီသဘာဝနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ အလွန်ပီပြင်စွာ ဥပမာပေး တော်မူပါသည်။

 

ကာလသားတစ်ယောက်သည် မိန်းကလေးတစ်ဦးအပေါ် သဘောကျသွားပြီး "သူနှင့်သာပေါင်းရလျှင် ငါ့ဘဝလှပြီ" ဟု ယုံကြည်စိတ် (သဒ်ဓါ) ပြင်းထန်လာပါက မည်သို့ဖြစ်လာမည်နည်း။ အရဲစွန့်၍ ဆက်သွယ်မည် (ဝီရိယ)။ အခွင့်မသာလျှင်လည်း အမြဲအကွက်ချောင်းနေမည် (သတိ)။ သွားလည်းသူ့စိတ်၊ စားလည်းသူ့စိတ် စွဲလမ်းနေမည် (သမာဓိ)။ ထိုသို့စွဲလမ်းသဖြင့် ထိုမိန်းကလေး၏ အကြိုက်ကို ကွဲကွဲပြားပြား သိလာမည် (ပညာ)။ လူကြီးများက သဘောမတူ၍ ဓားနှင့်ခုတ်မည်ဟု ကြိမ်းဝါးလျှင်လည်း နောက်မဆုတ်တော့ဘဲ အသက်စွန့်၍ သွားရဲသည့် သတ္တိများထိ ပေါ်လာတတ်ပါသည်။ 

 

"အို... တို့ယောဂီတို့ရဲ့ ဗိုလ်တွေက အရည်အချင်းရှိပြီးသားပါ။ အဲသည် မယားကြားက ဗိုလ်တွေ၊ သည် တရားကြား ခေါ်ယူပြီး သတ္တိစွမ်း အပြခိုင်းလိုက်ရရင်... ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ တရားရဖို့ သေချာပါတယ်" ဟု ဆရာတော်ကြီးက အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မိန့်တော်မူပါသည်။

 အင်အားများမှတစ်ဆင့် ပေါက်ဖွားလာသော တရားများ 

အထက်ပါ ဗိုလ် (၅) ပါးကို ဆရာတော်ကြီးက "ရှေ့ဆောင်ဗိုလ်" နှင့် "နောက်တက်ဗိုလ်" ဟူ၍ နှစ်ပိုင်း ခွဲခြား ပြသထားပါသည်။ 

(က) သဒ်ဓါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ ဤသုံးမျိုးတို့သည် ရှေ့ဆောင်ဗိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။ 

(ခ) သမာဓိနှင့် ပညာ ဤနှစ်မျိုးသည် နောက်တက်ဗိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။ 

ဤဗိုလ်များ အဆင့်ဆင့် အားကောင်းလာပုံကိုလည်း ယခုကဲ့သို့ ရှင်းပြထားပါသည်။ 

 သဒ်ဓါအားကောငျး၍ အစွမ်းပြလာလျှင် အသိလေး သွက်လာမည်။ အသိမသွက်သေးလျှင် ဗိုလ်မဖြစ်သေးပေ။

  ဝီရိယအားကောင်းလာသောအခါ အသိများ တိုးတက်လာမည်။ တိုးတက်မလာလျှင် ဗိုလ်အရာ မဝင်သေးပေ။ 

 သတိအားကောင်းလာသောအခါ အသိဉာဏ် ထက်မြက်လာမည်။ မထက်မြက်လျှင် ဗိုလ်မဟုတ်ပေ။ 

 သမာဓိအားကောင်းလာသောအခါ အသိဉာဏ်အမြင် သန်လာမည်။ အမြင်မသန်လျှင် ဗိုလ်အရာမဝင်ပေ။ ဤအစွမ်းသတ္တိ လေးမျိုးစလုံးသည် အဆုံးစွန်သော သိမှု 'ပညာဗိုလ်' ကိုသာ တွန်းအားပေးနေခြင်း ဖြစ်ပါ သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကျင့်မှသည် အသိသို့ ဆက်သွယ်ပေးရမည် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ တစ်ဖန် ရှေ့ဗိုလ်သုံးမျိုးက အစွမ်းပြ၍၊ နောက်နှစ်မျိုးက အစွမ်းရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေ့သုံးမျိုးဖြင့် ကြိုးစား၍ ၎င်းတို့၏ သတ္တိများ ပြလာသည်နှင့်အမျှ နောက်နှစ်မျိုးက အလိုလို တည်ပေး၊ သိပေးလာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထိုသို့ ရှေ့ဆောင် ဗိုလ်များ အားကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ အောက်ပါ အရေးကြီးသော တရားများ အလိုလို ပေါက်ဖွားလာပါသည်။ 

 (က) သဒ်ဓါအားမှ ပေါက်ဖွားလာသော ဣဒ္ဓိပါဒ် (၄) ပါး 

ယုံကြည်ချက် (သဒ်ဓါ) အားကောင်းလာသောအခါ တန်ခိုးကြီးထွားခြင်း၏ အခြေခံအကြောင်းတရားများ ဖြစ်သော ဣဒ္ဓိပါဒ် (၄) ပါး ပေါ်ပေါက်လာပါသည်။ ၎င်းတို့မှာ ပြင်းပြသော ဆန္ဒရှိခြင်း (ဆန္ဒိဒ္ဓိပါဒ်)၊ ရဲတင်းပြင်း ထန်သော ကြိုးစားမှုရှိခြင်း (ဝီရိယိဒ္ဓိပါဒ်)၊ အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားမှုရှိခြင်း (စိတ္တိဒ္ဓိပါဒ်) နှင့် စူးစမ်းလေ့လာမှု အားကြီးခြင်း (ဝီမံသိဒ္ဓိပါဒ်) တို့ ဖြစ်ကြသည်။

 

"ယုံကြည်ချက်အားကြောင့် သည်လေးပါး ပေါက်ဖွားကြရတယ်။ သည်လေးပါးကြောင့်လည်း ယုံကြည် ချက် ကြီးထွား လာရပြန်တယ်။ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ကျွန်းကိုင်းမှီ၊ ကိုင်းကျွန်းမှီ ဆိုက မမှားဘူးပေါ့။" ဟု ဆရာတော် ကြီး က မိန့်ဆိုတော်မူပါသည်။

 (ခ) ဝီရိယအားမှ ပေါက်ဖွားလာသော သမ္မပ္ပဓာန် (၄) ပါး

သမ္မပ္ပဓာန်ဟူသည် အမှန်ကန်ဆုံးကြိုးစားချက်မျိုးဟု မှတ်ရမည်။ လေးမျိုးဆိုသည်မှာ -

၁။ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ လွန်ကျူးခဲ့မိပြီး အကုသိုလ်များ အတွေးနှင့် အဟုတ်ပေါ်လာလျှင် ကြိုးစားမှတ်ပြီး ပယ်ဖျောက် ပစ်ခဲ့ရမည်။ မှတ်အားမစိုက်က အတွေးက အရေးပေါ်လာတတ်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၂။ မဖြစ်သေး၊ မလွန်ကျူးသေးသည့် အကုသိုလ်ကို စိတ်မှ ကိုယ်၊ နှုတ်သို့ မလွန်ကျူးမီ ကြိုးစားမှတ်ပြီး ဖျက်ဆီး ပစ်ခဲ့ရမည်။ စိတ်အကြံ မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့လျှင် အရှုံးပေါ်တတ်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၃။ မဖြစ်သေး၊ မပြုကျင့်ရသေးသည့် ကုသိုလ်မျိုးဆိုလျှင် အမြန်ဆုံး အထမြောက်သွားအောင် ကြိုးစားသတိပေးပြီး တိုက်တွန်းရမည်။ တိုက်တွန်းမပေးက အကုသိုလ်စိတ်က ပြန်ပြီး ဖုံးသွားတတ်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၄။ ဖြစ်ပြီး၊ ပြုကျင့်ခဲ့ပြီး ကုသိုလ်မျိုးများကျတော့ တစ်ခါတွေး၊ တစ်ခုကျ၊ ပွားနေအောင် ကြိုးစားပြီး သတိပြုရမည်။ ကုသိုလ်စိတ် ဝင်နေလျှင် အကုသိုလ် မဝင်သာအောင် ဖြစ်သည်။

 

ဝီရိယအားကြောင့် ဤလေးမျိုး ပွားလာရသည်။ ဤလေးမျိုး အထူးပွားနေလျှင်လည်း ရဲရင့်မှု ဝီရိယ အားကောင်းလာသည်။ ရဲရင့်မှုနှင့် ကြိုးစားပုံ လေးမျိုးတို့ကလည်း အပြန်အလှန်ပင် ဖြစ်သည်။

 

တရားရှုမှတ်ရင်း သမ္မပ္ပဓာန် (၄) ပါး မည်သို့ဖြစ်ပေါ်လာပုံကို ဆရာတော်ကြီးက ယခုကဲ့သို့ ရှင်းပြထားပါသည် -

တရားရှုမှတ်နေစဉ်အတွင်း တစ်ခါတစ်ရံ၌ ငယ်စဉ်က မသိနားမလည်၍ ပြုမူခဲ့မိသော အကျင့်ဆိုးများနှင့် မကောင်းမှုအကုသိုလ်များသည် အတွေးအာရုံအဖြစ် ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လာတတ်ကြသည်။ ထိုသို့ အတွေး နယ်ချဲ့၍ အကုသိုလ်များ ပေါ်ပေါက်နေပါက မိမိစိတ်ကို အလွတ်မထားဘဲ ရှုကွက်ထဲသို့ သတိဖြင့် စိုက်ကျသွား အောင် ဝီရိယတွန်းအားဖြင့် စူးစိုက်မှတ်သားရမည်။ အကယ်၍ ထိုအတွေးများက အင်အားကြီးမား၍ မနိုင်ဝန် ဖြစ်နေပါကလည်း ၎င်းကို ရှောင်လွှဲမနေဘဲ "တွေးနေသည်" ဟု တဲ့တိုးရင်ဆိုင်ကာ၊ အစွဲသိကို အမှတ်သိဖြင့် ဖိ၍ မှတ်သားပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။(ဤသည်မှာ ဖြစ်ပြီးသော အကုသိုလ်ကို ပယ်ဖျောက်ခြင်းပင်တည်း။)

ထို့ပြင် အနာဂတ်တွင် ပြုလုပ်ရန် ကြံစည်မိသော အကုသိုလ်များ ပေါ်လာပါကလည်း မဖြစ်ခင်ကပင် ကြိုတင်တားဆီးရမည်။ (ဤသည်မှာ မဖြစ်သေးသော အကုသိုလ်ကို တားဆီးခြင်း ဖြစ်သည်။)

  

တစ်ဖက်တွင်လည်း ရှုကွက်အတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်မြင်တွေ့မှု (ဓမ္မကုသိုလ်) များ ပေါ်မလာသေးပါက ပေါ်လာ အောင် ဝီရိယစိုက်ထုတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ပေါ်လာပြီးသော ဖြစ်ရိပ်ပျက်ရိပ်များကိုလည်း ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ထင်ရှားသထက် ထင်ရှားလာစေရန် ဝီရိယဖြင့် မျက်ခြည်မပြတ် မှတ်သားနေရန် လိုအပ်ပါသည်။ (ဤသည်မှာ မဖြစ်သေးသော ကုသိုလ်ကို ဖြစ်စေခြင်းနှင့် ဖြစ်ပြီးသော ကုသိုလ်ကို ပွားများစေခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။)

 

ဆိုခဲ့ပါ လုပ်ငန်းစဉ်များသည်ကား တရားရှုမှတ်မှုလုပ်ငန်းခွင်အတွင်း၌ သမ္မပ္ပဓာန် (၄) ပါးကို ဝီရိယ အင်အားဖြင့် လက်တွေ့ကျကျ ပေါင်းစပ်အသုံးချကာ ကိလေသာကို အောင်နိုင်ကြောင်း နည်းစနစ်များပင် ဖြစ်ပေ တော့သည်။

 (ဂ) သတိအားမှ ပေါက်ဖွားလာသော သတိပဋ္ဌာန် (၄) ပါး 

သဒ်ဓါက ဣဒ္ဓိပါဒ်ကို၊ ဝီရိယက သမ္မပ္ပဓာန်ကို ပံ့ပိုးပေးသကဲ့သို့ သတိအင်အားကလည်း သတိပဋ္ဌာန် (၄) ပါးကို ဆက်လက်တာဝန်ခံရပါသည်။ သတိအင်အားဆိုသည်မှာ မှတ်အားကောင်း၍ မှတ်ဉာဏ်ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကို ဆိုလိုပါသည်။ ထိုသို့ မှတ်အားကောင်းစေရန်အတွက် အောက်ပါ သတိပဋ္ဌာန် (၄) ပါးကို ကျင့်ကြံရပါမည်။ 

၁။ ကာယာနုပဿနာ - ကိုယ်ပေါ်၌ စိတ်ကပ်၍ မျက်ကြောမပြတ်ရန် တရစပ် မှတ်ရာပေးနေရခြင်း။

 ၂။ ဝေဒနာနုပဿနာ - ခံစားရာအရပ်သို့ စိတ်ပြေးကပ်သွားပါကလည်း မျက်ကြောမပြတ်ရန် မှတ်ရာပေးနေရခြင်း။ 

၃။ စိတ္တာနုပဿနာ - ရှုကွက်သို့မနားဘဲ အတွေးကြားသို့ စိတ်ပြေးသွားပါကလည်း သူသွားရာသို့ကပ်၍ မှတ်ချက်ယူခြင်း။ 

၄။ ဓမ္မာနုပဿနာ - အတွေ့မရသော အငွေ့မျှဆီသို့ စိတ်ကပြေးသွားပါကလည်း သူသွားရာသို့ကပ်၍ မှတ်ချက်ယူခြင်း။

 

ဤလေးမျိုးကို သတိပဋ္ဌာန်ဟု ခေါ်ဆိုရခြင်းမှာ စိတ်ကလေးရောက်ရာသို့ သတိအမြဲပါစေပြီး မှတ်နေပါက မည်သည့်နေရာမှမှတ်မှတ် အမှတ်ရနေ၍ သိသိနေခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ တရားအလုပ်သည် အတွေးဝင် သွား၍ ပျက်သွားသည်မျိုး မရှိတော့ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း "သတိပဋ္ဌာန်" ဟု ခေါ်ဆိုရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

 

ဤသတိပဋ္ဌာန်အလုပ်ကို ဆရာတော်ကြီးက "သတိပဋ္ဌာန်ဆိုတာ 'ဟဲ့... စိတ်ယုတ်မာလေး၊ နင်ဘယ် လောက်ပြေးပြေး၊ ဘယ်ကိုပြေးပြေး နင့်နံဘေး ငါအမြဲပါနေတယ်' လို့ သတိပေးနေတဲ့အလုပ်ပဲ ဆိုကြပါစို့" ဟု မိန့် ကြားတော်မူပါသည်။

 နိဂုံး

လောကဓမ္မတာအရ မည်သည့်ခရီးမဆို အစပြုရန် ခက်ခဲတတ်သကဲ့သို့၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ် မြောက်မည့် ဤဓမ္မခရီးသည်လည်း အစပိုင်းတွင် ရုန်းကန်ရမည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ယောဂီတို့၏ မဂ္ဂင်ယာဉ်ရထားကြီးသည် "သတိ" လက်နက်ကို အောင်မြင်စွာ တပ်ဆင်ထားရုံမျှမက၊ သဒ်ဓါမှသညျ ပညာတိုင်အောင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် ကျွန်းကိုင်းမှီ ကိုင်းကျွန်းမှီ ချိတ်ဆက်နေသော "ဗိုလ်ငါးပါး" အင်အားစုများဖြင့် အသက်ဝင် လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်ပါသည်။

 

အမှောင်ထုကို အလင်းရောင်က ဖယ်ရှားသကဲ့သို့၊ "သတိပဋ္ဌာန်" ဟူသော အသိဉာဏ်မီးမောင်းကြီး ထိန်လင်းနေသရွေ့ ကိလေသာဟူသော စိတ်ယုတ်မာများသည် ခိုအောင်းခွင့် ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ အစစ်မှန်ဆုံး သော အောင်ပွဲဟူသည် ရန်သူကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ချေမှုန်းနေခြင်းထက်၊ ရန်သူဖြစ်တည်ခွင့်မရအောင် မိမိ၏စိတ် ကို အသိဖြင့် အစိုးရခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ သို့ဖြစ်၍ စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် ခုတ်မောင်းနေပြီဖြစ်သော ဤမဂ္ဂင် ယာဉ်ရထားကြီးဖြင့် မိမိစိတ်ကို မိမိပြန်လည်သိမ်းပိုက်ကာ၊ အသင်္ခတဓမ္မဖြစ်သော ငြိမ်းချမ်းရာ နိဗ္ဗာန်ပန်းတိုင်သို့ မဆိုင်းမတွ ဆက်လက်ချီတက်နိုင်ကြပါစေသတည်း။

#ငြိမ်းချမ်းသာ #တရားအမြုတေများ_၁၉

#သုဝဏ္ဏသျှမ် #စာပြီးရက်စွဲ-14-4-2026 #သင်္ကြန်အကျနေ့

ရွှေခိုးတဲ့ပန်းတိမ်နှင့်ရေမထိုးတံငါ

"ရွှေခိုးတဲ့ ပန်းထိမ် နှင့် ရေမထိုးတဲ့ တံငါ"

**********************************

ကိုယ်တိုင်လည်း... 

အမြဲတမ်းကျက်သရေရှိနေပြီး လောကရဲ့ ကျက်သရေ ကိုလည်း အပြည့်အ၀ ဆောင်ပေးနိုင်သူ ဖြစ်ဖို့အတွက် အရေးအကြီးဆုံး အခြေခံတရားက 

ကံနဲ့ကံရဲ့ အကျိုးကို ပြတ်ပြတ် ထင်ထင် 

သိမြင်လက်ခံဖို့ အရေး ကြီးတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်း 

အရင်ကပြောခဲ့ပြီးပါပြီ။

 ကံဆိုတာနဲ့ပတ်သက်လို့ 

အရပ်စကားအနေနဲ့ ကံဆိုတာ အလုပ်၊ 

အလုပ်ဟာ ကံပဲ လို့အများ သူငါ အလွယ်တကူ ပြောလေ့ရှိပါတယ်။

တချို့ကလည်း ဒါကိုပဲ 

ခေတ်မီတိုးတက်တဲ့ အမြင် တစ်ခုအဖြစ်နဲ့ 

အလွယ်တကူ လက်ခံတတ် ကြတယ်၊ 

ဟုတ်သလိုလိုထင်ရသလောက် အန္တရာယ် 

အလွန်များတဲ့ စကားပါ။

မြတ်ဗုဒ္ဓရဲ့ အလိုအရကတော့ 

အလုပ်တိုင်းကို ကံလို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး၊ 

စေတနာပါတဲ့ အလုပ်မျိုး မှသာ ကံမြောက်ပါတယ်၊ စေတနာမပါရင် ကံမမြောက်ပါဘူး။

မြတ်ဗုဒ္ဓကလည်း.. 

ချစ်သားတို့ ... စေတနာကို ကံလို့ 

ငါဘုရား မိန့်ဆိုတယ် လို့ ဟောညွှန်ခဲ့ ပါတယ်၊ 

အလုပ်နဲ့ စေတနာဟာ တစ်ခါတစ်လေ 

တထပ်တည်း မတူကြ တာတွေ ရှိနေပါတယ်၊ 

ဒါကြောင့် ကံကို ဆုံးဖြတ်ရာမှာ 

အလုပ်ကို ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်လို့မရဘူး၊ 

စေတနာနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိပြီးမှ

ဆုံးဖြတ်လို့ ရတယ်ဆိုတာ အလေးအနက် 

သဘော ပေါက်သင့်ပါတယ်။

ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လို့ ..

နည်းနည်းစဉ်းစားနိုင်ဖို့ အတွက် 

လောလောဆယ်ကြုံရပုံလေးကို ပြောပါဦးမယ်၊ 

မကြာသေးခင်.. 

နာဂစ်အလွန်တစ်ပတ်လောက်က 

ပင်စင်စားဆိုတဲ့ ဒကာကြီး တစ်ယောက် 

မိမိနှင့်ရင်းနှီးတဲ့ ဒကာတစ်ဦးကို အဖော်ပြုပြီး 

ကျောင်းကိုရောက်လာပါတယ်။

အလုပ်က အနားယူပြီးကတည်းက တရားအားထုတ် တဲ့ဘက်ကို 

အဓိကထားနေကြောင်းနဲ့ အစချီပြီး.. 

နောက်ဆုံးမှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ဘုရား 

လောကမှာ တံငါ မုဆိုးတို့ သွားရမယ့်လမ်းနဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ သွားရမယ့် လမ်းလောက်ကိုတော့ ကွဲကွဲပြားပြားသိသွားပြီပေါ့ဘုရား ဆိုပြီး 

ကျေနပ် ၀မ်းမြောက်တဲ့အမူအရာနဲ့ 

စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်ပါတယ်။ 

ပြီးတော့မှ အခုပြောခဲ့တာတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ အရှင်ဘုရား သဘောထား 

သြဝါဒကိုလည်း နာယူပါရစေလို့ တောင်းဆိုပါတယ်။

မိမိက.. 

ဒကာကြီး ... ဘယ်ကိစ္စမဆို သူများပါးစပ်နဲ့ လမ်းမဆုံးစေပဲ ကိုယ်ပိုင်အသိနဲ့ ဆုံးဖြတ်နိုင်အောင် 

စဉ်းစားတာ ကောင်းတယ်။ 

အခု ဦးဇင်းပြောမယ့် စကားများနဲ့ ပတ်သက်လို့လည်း သတိကြီးကြီး 

သဘောထားကြီးကြီးနဲ့ နားထောင်ပြီး 

ကိုယ့်အသိနဲ့ကိုယ် ဆုံးဖြတ်ပါ။

ဒကာကြီး ပြောတဲ့အထဲမှာ 

မုဆိုးတံငါ လို့ ပါတယ်၊ 

အရပ်ထဲမှာကလည်း 

!!ကံဆိုတာ အလုပ်၊ 

အလုပ်ဟာ ကံပဲလို့ 

လွယ်လွယ် ပြောဆိုနေကြတော့ 

ဒကာကြီးကလည်း ကိုယ်တွေ့မြင်နေရတဲ့ 

လုပ်ငန်းတွေကိုပဲ ကြည့်ပြီး 

ကံကို ဆုံးဖြတ်နေပုံရတယ်..!!

ဒကာကြီးစဉ်းစားဖို့ 

ဖြစ်ရပ်ကလေး တစ်ခု ပြောမယ်နော်။

အခုလောလောဆယ်..

နာဂစ်မုန်တိုင်း နှိပ်စက်ခံရတဲ့ 

ရွာလေးတစ်ရွာ မှာပေါ့၊ 

ရွာလေးက အိမ်ခြေ 

ငါးဆယ် လောက်ပဲ ရှိတယ်။

အဲဒီရွာမှာ ဘာမှကြီးကြီးမားမား မဆုံးရှုံးပဲ 

!!အကောင်းပတိ ကျန်နေတာဆိုလို့ 

အုတ်နံကပ်နဲ့ အခိုင်အမာ ဆောက်ထားတဲ့ 

ဆန်ဆိုင် တစ်ခုပဲရှိတယ်၊ 

ကျန်တဲ့ လူတွေမှာတော့ 

အားလုံးပျက်စီး ဆုံးရှုံးကြလို့ 

စားစရာလည်း မရှိ ဝယ်စရာလည်း မရှိ၊ 

၀မ်းဟာနေတဲ့ ကလေးအချို့ကလည်း 

ငိုကြယိုကြ ဖြစ်နေကြတာပေါ့..!!

အဲဒီအချိန်မှာ.. ရွာထဲက 

တံငါသည်တစ်ယောက်က သူ့မှာရှိနေတဲ့ 

ပိုက်ကွန်လေးယူပြီး ငါးရှာထွက်တယ်၊ 

!!ရလာတဲ့.. အခါကျတော့ 

ရွာသားတွေကို ချက်စားဖို့ 

ပေးလှူ ကူညီတာပေါ့လေ၊ 

ရွာသားတွေမှာ ဟင်းစားအတွက်က 

ရပြီဆိုတော့ ထမင်းချက်စရာ ဆန်၀ယ်ဖို့ 

ရှိစုမဲ့စု အားလုံး စုကြပြီး 

ဆန်ဆိုင်ကို သွားကြတယ်၊ 

ဒီရွာမှာ ဒီဆန်ဆိုင် တစ်ခုက လွဲလို့ တခြားဆိုင်လည်း မရှိဘူး..!!

ဒီမှာတင်.. 

ဆန်ဆိုင်ရှင်က အရင်က 

တစ်ပြည် ငါးရာလောက်တန်တဲ့ ဆန်ကို 

ထောင့်ငါးရာ စျေးပေးမှ ရောင်းမယ်ဆိုပြီး 

အကျပ်ကိုင်ပါလေရော၊ ငါ့၀မ်းပူဆာ 

မနေသာတော့လည်း တောင်းသမျှ 

ပေးပြီးတော့ပဲ ၀ယကြှရ တော့တာပေါ့။

ကဲ ... အဲဒါ ဒကာကြီး စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ 

!!တံငါသည်နဲ့ ဆန်ကုန်သည် 

ဘယ်သူက ကောင်းမှု လုပ်သူဖြစ်ပြီး၊ 

ဘယ်သူက မကောင်းမှု လုပ်သူဖြစ်မလဲ။

ဒကာကြီးတို့ ငယ်ငယ်က ဒေါင်းဖတ်စာတွေ 

ဖတ်ဖူးမယ်ထင်ပါတယ်..!!

အဲဒီထဲမှာ ..သားရေ ကုန်သည်နဲ့ ဆန်ကုန်သည်အကြောင်းကို မဖတ်ဖူး ရင်တောင် ကြားတော့ ကြားဖူးမှာပါ။

#ကုန်၀ယ်ဖို့အသွားမှာ.. 

ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း တည်းခိုကြတော့ 

ဘုန်းတော်ကြီးက ဆန်ကုန် သည်ကို 

ကျောင်းပေါ်မှာ နေရာကောင်းကောင်းပေးပြီး 

သားရေ ကုန်သည်ကိုတော့ မီးတင်းကုတ်မှာ

နေရာပေးပါသတဲ့။

#အပြန်ကျတော့.. 

ဘုန်းတော်ကြီးက သားရေ ကုန်သည်ကို 

ကျောင်းပေါ်မှာ နေရာကောင်း ကောင်းပေးပြီး 

ဆန်ကုန်သည်ကိုတော့ မီးတင်းကုတ်မှာ 

နေရာပေးသတဲ့။

အကျိုးအကြောင်း လျှောက်ထားကြတဲ့အခါ 

ဘုန်းတော်ကြီးက ...

!!အေးကွဲ့ ... အသွားတုန်း ကတော့ ဆန်ကုန်သည်က သွားရမယ့်အရပ်မှာ 

ဆန်ရေ စပါးပေါများ ပါစေဆိုတဲ့ စိတ်ထားနေမှာ..!!

!!သားရေကုန်သည်ကတော့ ..

အဲဒီ အရပ်မှာ ကျွဲတွေ နွားတွေများများ သေပါစေဆိုတဲ့ စိတ်ထားနေမှာ.!!

အပြန်ကျတော့ ဆန်ကုန်သည်က.. 

သူ့အရပ်မှာ ဆန်ရေစပါးတွေ ရှားပါးပါစေ၊ 

ဆန်စျေးတွေ တက်နေ ပါစေလို့ ဆုတောင်းနေမယ်။

သားရေကုန်သည်ကတော့.. 

သူ့သားရေတွေ စျေးတက်ဖို့အတွက် 

သူ့အရပ်မှာ ကျွဲနွားတွေ အသေ အပျောက်

နည်းပါစေလို့ ဆုတောင်းနေမှာ၊ 

အဲဒါ ဒကာတို့ရဲ့ စိတ်ထား 

အကောင်းအဆိုး ကြည့်ပြီး 

နေရာ အကောင်း အဆိုး 

ခွဲခြားပေးတာလို့ မိန့်ကြားပါသတဲ့။

ဒကာကြီး သဘောပေါက်သလား၊ 

အဲဒီ ဘုန်းတော်ကြီးက လုပ်ငန်းကိုကြည့်ပြီး 

ကံကို ဆုံးဖြတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ 

စေတနာပါတဲ့ စိတ်ထားကိုကြည့်ပြီး 

ကံကို ဆုံးဖြတ်တာမို့လား။

ကဲ .. စောစောကပြောတဲ့ 

တံငါသည်နဲ့ ဆန်ကုန်သည်ကိုတော့ 

ဒကာကြီး ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်မလဲဆိုတော့ 

ဒကာကြီးက နဲနဲတွေနေပြီး 

 အင်း .. ဒါဟာ အလေးအနက် 

စဉ်းစားရမယ့် ကိစ္စ လို့ ညည်းပါတယ်။

ပုထုဇဉ်ဆိုတာကတော့ 

ကောင်းမှုနဲ့ မကောင်းမှု အရောရော 

အနှောအနှော ပြုလေ့ရှိကြတာပဲ မဟုတ်လား။

!!ဒီအမှုနှစ်မျိုးကလဲ.. 

ရေများရေနိုင်၊ မီးများမီးနိုင် ဆိုသလိုပဲ 

အင်အားကောင်းရာက အနိုင်ရ တာပါ၊ 

အချိန်များ အကြိမ် များတဲ့ 

ကံက အသားတင် လက်ကျန်ဖြစ်တယ်လို့ 

ဆိုရမှာပေါ...!!

ခုနရွာက တံငါသည်ဟာ 

ငါးရှာမသွားမီမှာ သူစိတ်တွေက ဒုက္ခရောက်နေ ကြတဲ့ ဘ၀တူတွေကို 

သူ စွမ်းနိုင်ရာက ကူညီလိုတဲ့စိတ် ဖြစ်နေမှာသေချာ တယ်နော်၊ 

ငါးကို ရှာဖွေဖမ်းဆီးနေချိန်မှာတော့ ငါးတွေကို သေစေလိုတဲ့ စိတ်စေတနာတွေ 

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မှာပေါ့။

 အဲ .. ငါးရပြီးပြီ ဆိုတာနဲ့ 

သူစိတ်တွေ ဘယ်လို ဖြစ်သွားလဲ၊ 

ဘ၀တူတွေ အတွက် ထောက်ပံ့ကူညီဖို့ဆိုတဲ့ 

စိတ်တွေပဲဖြစ်နေမယ် မဟုတ်လား။ 

ဆန်ကုန်သည်ရဲ့ ..

စိတ်ထားကိုလည်း မှန်းဆ ကြည့်ပေါ့၊ သူများတွေ အကျပ်ရိုက်လေ 

ငါ့အတွက် အကွက်ဆိုက်လေ ဆိုတဲ့ စိတ်ထားဟာ နိုးချိန်က အိပ်ချိန် အထိပဲ မဟုတ်လား။

အခုလို.. 

စီးပွားရှာ ပြည်နာမှ ဆိုတဲ့ 

စိတ်ထားပြီး ကျေနပ်ပျော်ရွှင်နေကြ တာဟာ အသုဘများများလာမှ ၀မ်းသာတတ်တဲ့ ဒွန်းစဏ္ဍားစိတ်ထားမျိုးနဲ့ ထူးပါဦးမလား..!!

ကဲ ... ဒကာကြီး စဉ်းစားကြည့်ပါ။

ခုနရွာလေးက တံငါသည်နဲ့ ဆန်ကုန်သည် ဘယ်သူက ကောင်းမှုများ သလဲ၊ 

ဘယ်သူက မကောင်းမှု များသလဲ။

ဒကာကြီးနေတဲ့ ရွာတစ်ရွာမှာသာ ဆိုရင် ဒီလူ နှစ်မျိုးထဲက ဘယ်လိုလူမျိုးရှိတာ 

ရွာ့ ကျက်သရေကိုဆောင်နိုင် မယ် ထင်သလဲ ဆိုတော့ ...

ဒကာကြီးက.. 

အား ... သဘောပေါက်ပြီဘုရား တပည့်တော်တို့က အလုပ်ကို ကြည့်ပြီး သာမန်ကာလျှံကာ ပြောနေမိတာကိုး။

အရှင်ဘုရား စကားအတိုင်းလိုက်ပြီး ပြောရမယ်ဆိုရင် တံငါသည်က ကျက်သရေရှိသူပေါ့ ဘုရား၊ 

ဟို ... ဆန်ကုန်သည်ကတော့ ဒွန်းစဏ္ဍား ပျော်ပျော်နေသူ ဆိုမှတော့ 

သူ့ထက် ကျက်သရေ ယုတ်တာ ဘာရှိဦးမလဲ ဘုရား တဲ့။

ဒီနေရာမှာ ...ဒကာကြီး

တစ်ခုတော့ သတိပြုရမယ် နော် ။

ဦးဇင်းပြောလိုတာက 

တံငါအလုပ်ဟာ ကောင်းမှု ဖြစ်တယ်၊ ဆန်ကုန်သည် အလုပ်က မကောင်းမှုဖြစ်တယ်လို့ ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးနော်၊ 

တစ်နေ့တာ အတွင်း ဘယ်သူမှာ ဘယ်လို စိတ်ဓာတ်တွေက များနေ နည်းနေမယ်ဆိုတာ စဉ်းစားတတ်ဖို့ပြောတာ။

!!အမှန်ကတော့ သူတစ်ပါး

အကျပ်ဆိုက်နေတာကို အကျပ်ကိုင်ပြီး မတန်တစ်ဆ ရယူတယ်ဆိုတာ 

ခိုးခြင်း နှစ်ဆယ့်ငါးပါးမှာတော့ အနိုင်အထက် နှိပ်စက်ခိုးယူခြင်း ဆိုတဲ့ 

သဘောထဲမှာ ပါ၀င်တယ်..!! ဆိုတာ့..

ဒကာကြီးက.. 

ဒါဖြင့် စိန်ရွှေ ရတနာ ကုန်သည်တွေဆိုပြီး 

အတုတွေ အကြံ အဖန်တွေ လုပ်ရောင်းတဲ့ လူတွေလည်း ဘာထူးမလဲ ဘုရားတဲ့။

ဒါတော့ ဒကာကြီးစဉ်းစားပေါ့၊ ဦးဇင်းပြောချင်တာ ကတော့ လောကရဲ့ 

ကျက်သရေကို ဆုံးဖြတ်တဲ့နေရာမှာ အလုပ်သက်သက်ကိုသာ မကြည့်ဘဲ သူတို့ရဲ့ စိတ် စေတနာကို ကြည့်တတ် ဖို့ပါ၊ 

ကိုယ်ကိုယ်တိုင်လဲ စဉ်းစား ဆင်ခြင်တတ်ဖို့ပေါ့။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... 

!!"ရာထူးဂုဏ်သိန် စည်းစိမ် ဥစ္စာတွေ"လုပ်ငန်းကြီးတွေက လောကအမြင်မှာ 

ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးကျယ်နေနေ၊ သူတို့ရဲ့ စိတ်ထားတွေက ..ဒွန်းစဏ္ဍား စိတ်မျိုးထားနေရင်တော့ 

ကျက်သရေမဲ့တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်နေကြ သူတွေလို့သာ ဆိုရမှာကတော့ အမှန်ပဲထင်တယ် ဒကာကြီးလို့လည်း ပြောလိုက်ရော..!!

ဒကာကြီးက တပည့်တော် အဲဒီထဲ မပါအောင် သတိထား ပါမယ် ဘုရား ဆိုပြီး ၀န်ခံသွား​လေရဲ့။

#စေတနာမှန်နဲ့_ကျက်သရေဆောင်နိုင်ကြပါစေ။

🙏🙏🙏

ဓမ္မဘေရီဆရာတော်

          # ငြိမ်းချမ်း ပါစေ

ကာလဝိပတ္တိ

.    "ကာလဝိပတ္တိ..."

     🌺🌺🌿🌺🌺

-မင်းဆိုး 

-မင်းယုတ် 

      ခေါင်းဆောင်အညံ့စားတို့...

-ရှေ့သွား ဦးဆောင်လုပ်လျက် စိုးအုပ်နေရာ အခါကို ကာလဝိပတ္တိ ဟုခေါ်၏။ 

-တိုင်းပြည်ပျက်သောအခါ၊ 

-မိမိတို့ တိုင်းပြည်ဝယ် စစ်ဖြစ်နေကြသောအခါ  

  များ၌လည်း...

         "ကာလဝိပတ္တိ" ပင်တည်း။ 

ထိုကဲ့သို့...

       "ကာလဝိပတ္တိ" ကြုံရသောအခါ၌ 

ရှေးက ပါလာခဲ့သော 

      *အကုသိုလ်ကံတို့ 

အခွင့် သာကြသည်။ 

      လူအများပင် 

-ဆင်းရဲ

-ပြတ်သတ် 

-ငတ်မွတ်ကြရ၏။ 

      *ကုသိုလ်ကံ ကြီးမား သူတို့ပင် ထို ကုသိုလ်ကံ အခွင့်မရဘဲ  ရှိသမျှ...

*အကုသိုလ်ကံ တို့၏ ဒဏ်ကို  ခံကြရ သောကြောင့် 

-ပြေးရ

-လွှားရ၊ 

-ပုန်းရ

-လျှိုးရ၊ 

-စားချင်တာ မစားရ၊ 

-ချစ်သူနှင့် ကွဲရ၊ 

      ***တချို့...

မသေလောက်သော 

      ရောဂါကလေး တွေအတွက်

-သင့်တော်သောဆေး၊ 

-ကုသပေးမည့် ဆရာ 

        မရသောကြောင့် 

 သေရသည့်တိုင်အောင်

       ***ဒုက္ခရောက်ရလေသည်။   

အရှင်ဇနကာဘိဝံသ၊

ကိုယ်ကျင့်အဘိဓမ္မာ။