မငြိမ်သက်တဲ့ကမ္ဘာမှာ အငြိမ်သက်ဆုံး နေထိုင်နည်း

 မငြိမ်သက်တဲ့ကမ္ဘာမှာ အငြိမ်သက်ဆုံး နေထိုင်နည်း

🌸🌸🌿🌸🌸🌿🌸🌸🌿

(မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ လမ်းညွှန်ချက်)

အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲပျက်စီးနေတဲ့ ဒီလောကကြီးမှာ ကျွန်တော်တို့တွေဟာ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ၊ ပူဆွေးသောကတွေ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကြားမှာ မကြာခဏ နစ်မွန်းနေတတ်ကြပါတယ်။ ဒီလို လူတိုင်းကြုံတွေ့ရတဲ့ အခက်အခဲတွေအတွက် ရှုပ်ထွေးပြီး အဆင့်တွေအများကြီးပါတဲ့ ဖြေရှင်းနည်းတွေကိုပဲ ကျွန်တော်တို့က အကျင့်ပါပြီး လိုက်ရှာနေမိတတ်ကြတယ်။ တကယ်တမ်းမှာတော့ ဗုဒ္ဓရဲ့မွန်မြတ်သန့်ရှင်းတဲ့ အဆုံးအမတွေက ပိုပြီးစွမ်းအားထက်မြက်မှုလည်းရှိ၊ ရှင်းလင်းလွယ်ကူမှုလည်းရှိတဲ့ အခြားရွေးချယ်စရာတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေပါတယ်။ အဲဒါကတော့ သတိရှိရှိ နေဖို့ပါပဲ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ တောရပ်မှီတရားရှာမှီးခဲ့တဲ့ မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီးက "သတိ" တရားကို ဘဝခရီးကို ဖြတ်သန်းရာမှာ မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ "ဆောင်ဓားပမာ" ရည်ညွှန်းမိန့်မှာတော်မူလေ့ရှိပါတယ်။

"သတိကို လက်ကိုင်ထားဖို့" ဆိုတဲ့ ဒီလမ်းညွှန်ချက်ဟာ သစ္စာလေးပါးကို သိမြင်နိုးကြားခြင်းဆီသွားမယ့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ချက်တစ်ခုပါ။ ဒါဟာ ပြင်ပအခြေအနေတွေရဲ့ သားကောင်အဖြစ် ခံယူမယ့်အစား မိမိရဲ့ အတွင်းစိတ်သန္တာန်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ထိန်းချုပ်လိုသူတိုင်းအတွက် အုပ်ချုပ်မှုစည်းမျဉ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ သတိတရားကို လုပ်ချင်လုပ်၊ မလုပ်ချင်နေ ရွေးချယ်နိုင်တဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုအဖြစ် သဘောမထားဘဲ၊ စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားတဲ့ ဆောင်ဓားတစ်လက်အဖြစ် သဘောထားမယ်ဆိုရင် ဘဝရဲ့ ရှုပ်ထွေးပွေလီမှုတွေအပေါ်မှာ မဟာဗျူဟာကျကျ အသာစီးရယူနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

 ၁။ သောကကို တွန်းလှန်မယ့် မဟာဗျူဟာ

ဆရာတော်ဘုရားကြီးက "သတိတစ်လုံး၏စွမ်းအား" ကဗျာမှာ သတိတရားဟာ ပူဆွေးသောကရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို ရပ်တန့်စေနိုင်တဲ့ အသေချာဆုံး မဟာဗျူဟာဖြစ်ကြောင်း ရေးသားတော်မူခဲ့ပါတယ်။

"သောကကင်းစင်၊ နေလိုချင်၊ သူ့လျှင်မြဲမြဲပွား။

ငိုကြွေးကင်းလို၊ ပျော်ရွှင်လို၊ သူ့ကိုပိုင်အောင်မျှား။"

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝတွေထဲ သောကဆိုတာ ဘာကြောင့် ဝင်လာရတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ဟာ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာ မနေဘဲ ပြီးဆုံးသွားတဲ့ အတိတ်က ဆုံးရှုံးမှုတွေဆီ ပြန်တွေးပြီး နောင်တရနေတတ်သလို၊ မရောက်လာသေးတဲ့ အနာဂတ်အတွက်လည်း ကြိုတင်ပြီး ပူပန်ကြောက်ရွံ့နေတတ်လို့ပါပဲ။ စိတ်က ဒီလို ဟိုပြေးဒီလွှား ဖြစ်နေတဲ့အခါ သောကမီးတွေက အလိုလို လောင်ကျွမ်းလာတော့တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သတိတရားကို လက်ကိုင်ထားလိုက်တဲ့အခါ စိတ်ဟာ အတိတ်နဲ့ အနာဂတ်ဆီကို လွင့်မျောခွင့် မရတော့ဘဲ လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာပဲ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။

ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာနေခြင်းအားဖြင့်၊ ကျွန်တော်တို့ဟာ သောကပူဆွေးမှု သံသရာလည်နေတာကို ရပ်တန့်လိုက်နိုင်ပါတယ်။ သတိတရားနဲ့ လောကကို ရှုမြင်နိုင်တဲ့အခါ အတိတ်က ဆုံးရှုံးမှုတွေ ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်အတွက် ပူပန်မှုတွေဆိုတဲ့ စိတ်လွင့်မျောမှုတွေကို တားဆီးနိုင်မှာပါ။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်ပါတယ်။ မရှိတော့တဲ့အရာတွေနဲ့ ရောက်မလာသေးတဲ့အရာတွေရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ငြိမ်သက်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ကြားဖြတ်လုယူသွားတာကို ငြင်းဆန်လိုက်တာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

 ၂။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ကာကွယ်ခြင်း

ကျွန်တော်တို့ဟာ သတိတရားကို ငြိမ်သက်စွာ အနားယူတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ်သာ မကြာခဏ အထင်မှားတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာတော်ကြီးကတော့ ဒါကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်နဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တောက်ပမှုတို့ရဲ့ အရင်းအမြစ်အဖြစ် ပုံဖော်ထားပါတယ်။ ကိုယ် "ပန်း" တာနဲ့ စိတ် "နွမ်း" တာကို ခွဲခြားပြထားပြီး၊ သတိတရားကို မှန်ကန်စွာ အသုံးချခြင်းက အဲဒီနှစ်ခုစလုံးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်လို့ မိန့်မှာတော်မူထားပါတယ်။ သတိကို "ဆောင်" ထားခြင်းအားဖြင့်၊ ခေတ်သစ်ဘဝရဲ့ ဖိအားတွေအောက်မှာတောင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှင်သန်တက်ကြွမှုဟာ မတုန်မလှုပ် ခိုင်မာနေမှာ သေချာပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ အလေးထားပြီး သိထားစရာတစ်ခုရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ သတိကို "ဆောင်" ထားရတာဟာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု တိုးလာတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ တကယ်တမ်းမှာတော့ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သွားတဲ့ ခံစားမှုကို ရရှိစေနိုင်တာပဲဖြစ်ပါတယ်။ "သတိတရား" ကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့အခါ၊ ကျွန်တော်တို့ ခွန်အားတွေကို ခန်းခြောက်စေတတ်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပွတ်တိုက်မှုတွေနဲ့ မလိုအပ်တဲ့ ဆူညံသံတွေကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်မှာပါ။ စိတ်ဟာ နွမ်းနယ်သွားမယ့်အစား အေးချမ်းငြိမ်သက်လာပြီး၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ဖြစ်နိုင်ခြေကနေ အမြင့်မားဆုံးသော စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ ကြည်လင်ပြတ်သားမှု အခြေအနေဆီ ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်ပါတယ်။

ဒါကိုပဲ ဆရာတော်ကြီးက-

"ကိုယ်မပန်းလို၊ မနွမ်းလို၊ သူ့ကိုနိုင်အောင်သာ။

စိတ်မနွမ်းအောင်၊ သူ့ကိုဆောင်၊ ထွန်းပြောင်လှိုင်လှိုင်ဘွား။"

လို့ ရေးသားတော်မူခဲ့ပါတယ်။

 ၃။ အမြင့်ဆုံးသော လွတ်မြောက်မှုအတွက် မရှိမဖြစ်တဲ့ သော့ချက်

သတိတရားဟာ စိတ်ဖိစီးမှုတွေကနေ ချက်ချင်း သက်သာရာရစေတဲ့အပြင်၊ အမြင့်မားဆုံးသော လောကုတ္တရာအကျိုးကျေးဇူးတွေအတွက် အလျှော့ပေးလို့မရတဲ့ လိုအပ်ချက်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပါတယ်။ နိဗ္ဗာန်နဲ့ မဂ်ဖိုလ်ကို ရှာဖွေနေသူတွေအတွက် ဆရာတော်ကြီးက - လွတ်မြောက်မှုဆိုတာ ကံတရား ဒါမှမဟုတ် ပြင်ပက ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးဦးကြောင့် ရလာတာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ "သတိကို လက်ကိုင်ထားခြင်း" နဲ့ အကြွင်းမဲ့ ပြင်းပြစွာ ပွားများအားထုတ်ခြင်းရဲ့ တိုက်ရိုက် အကျိုးဆက်သာလျှင် ဖြစ်တယ်လို့ ပြတ်သားစွာ မိန့်ဆိုထားပါတယ်။

သတိတစ်လုံးစွမ်းအား ကဗျာမှာတော့-

"နိဗ္ဗာန်မဂ်ဖိုလ်၊ မှန်ရလို၊ သူ့ကိုနာနာပွား။"

လို့ ရေးသားတော်မူပါတယ်။

"သတိတစ်လုံး လက်ကိုင်ထား" ဆိုတဲ့ အဆုံးအမက ကျွန်တော်တို့တွေ လောကုတ္တရာခရီးစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းရာမှာ အလွယ်ကူဆုံးနဲ့ အမှန်ကန်ဆုံး ပြုကျင့်နိုင်တဲ့ ဆရာတော်ကြီးရဲ့ အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ မိန့်မှာချက်ဖြစ်ပါတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ဟာ နိဗ္ဗာန်တည်းဟူသောအမြင့်ဆုံးပန်းတိုင်ကို ရောက်ရှိလိုတယ်ဆိုရင်၊ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ကျင့်ကြံမှုမျိုးကနေ ကျော်လွန်ပြီး သတိတရားကို အချိန်တိုင်း ကိုင်ဆောင်ထားဖို့ လေ့ကျင့်အားထုတ်ကြရမှာဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအကျင့်ဟာ ကျွန်တော်တို့ကို ဘဝသံသရာရဲ့ မြူနှင်းတွေကြားထဲကနေ ပြီးပြည့်စုံစွာ လွတ်မြောက်စေနိုင်မှာဖြစ်ပြီး ငြိမ်သက်ငြိမ်းချမ်းမှုဆီကို ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ယာဉ်ရထားဆိုတာ အသေအချာပါပဲ။

၄။ နေ့စဉ်ဘဝမှာ သတိကို  

ဘယ်လိုလက်တွေ့လေ့ကျင့်မလဲ

ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့ သတိတရားကို ကျွန်တော်တို့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ ဘယ်လို လက်တွေ့ကျင့်သုံးမလဲ။ သိပ်ပြီး ခက်ခဲတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရိုးရှင်းတဲ့ အလေ့အကျင့်လေးတွေကနေ စတင်လို့ ရပါတယ်။

 အသက်ရှူတာကို သတိထားပါ - မနက်အိပ်ရာနိုးတာနဲ့ ဖုန်းကို အရင်မကြည့်ဘဲ၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဝင်လေထွက်လေလေးကို ၅ မိနစ်လောက် သဘာဝအတိုင်း သိနေပေးပါ။ ဒါဟာ တစ်နေ့တာအတွက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အုတ်မြစ်ချလိုက်တာပါပဲ။

 လက်ရှိအလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ - လမ်းလျှောက်ရင် လမ်းလျှောက်မှန်းသိပါ၊ ရေချိုးရင် ရေချိုးမှန်းသိပါ၊ ထမင်းစားရင် စားနေမှန်းသိပါ။ စိတ်က တခြားကို ရောက်သွားတိုင်း ချက်ချင်းသတိပြုမိပြီး လက်ရှိလုပ်နေတဲ့ အလုပ်ဆီ ပြန်ဆွဲခေါ်လာတာဟာ ဆရာတော်ကြီး မိန့်သလို သတိကို လက်တွေ့အားဖြင့် ကျင့်သုံးနေတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

 စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို သတိနဲ့ စောင့်ကြည့်ပါ - လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ အဆင်မပြေမှုတွေ ကြုံလာတဲ့အခါ၊ ဒေါသထွက်လာတဲ့အခါမျိုးမှာ တုံ့ပြန်မှု မလုပ်ခင် "ငါ ဒေါသထွက်နေပြီ" လို့ ကိုယ့်စိတ်ကို သတိနဲ့ ကပ်ကြည့်လိုက်ပါ။ အဲဒီလို သိလိုက်ရုံနဲ့တင် ဒေါသရဲ့ အရှိန်ဟာ တစ်ဝက်မက လျော့ကျသွားပြီး အမှားအယွင်းကင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံး

ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီးက ကျွန်တော်တို့ လောကလူသားတွေရဲ့ ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ အခြေခံကျတဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တစ်ခုတည်းအဖြစ် သတိကို ပေးသနားတော်မူပါတယ်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုရဲ့ လေးလံခြင်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပူဆွေးသောကရဲ့ နာကျင်မှုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုမိုနက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှာဖွေခြင်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဖြေရှင်းနည်းကတော့ အတူတူပါပဲ။ အဲဒါကတော့ သတိတရားကို ပွားများခြင်းပါ။ သတိတရားကို မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ ဆောင်ဓားအဖြစ် သဘောထားခြင်းအားဖြင့်၊ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ဘဝမုန်တိုင်းတွေကြားမှာ မတုန်မလှုပ် ရပ်တည်နိုင်စွမ်းကို ကျွန်တော်တို့ ရရှိလာမှာပါ။

အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ဟာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကုစားမှုတွေကို ရှာဖွေနေတာကနေ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ ဒီတစ်ခုတည်းသော သတိတရားရှိခြင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့နေ့စဉ်ဘဝ အတွေ့အကြုံတွေဟာ ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားမလဲ။ သတိတရားကို ကျွန်တော်တို့လက်ထဲကနေ ဘယ်သောအခါမှ မကွာစေဘဲ၊ တန်ဖိုးရှိတဲ့ဘဝရှင်သန်ရေးအတွက် အဓိက အရင်းအနှီးအဖြစ် သဘောထားလိုက်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုအရာတွေ ဖြစ်ပေါ်လာမလဲ။ ဒီမေးခွန်းရဲ့အဖြေကိုသိအောင် သတိရှိခြင်းအကျင့်ကို ဒီကနေ့ပဲ စလိုက်ကြရအောင်ပါ။

#ငြိမ်းချမ်းသာ #သတိဖြင့် နေထိုင်ခြင်း_၁ #Mindful Living-1

#သုဝဏ္ဏသျှမ် #စာပြီးရက်စွဲ-19-4-2026